Pilipinas vs New Zealand Asia Cup Basketball Qualifiers 2024

Siempre masaya tayo at nakaisa din sa New Zealand na matagal na nating tormentors sa international basketball. Mas lalong lumakas ang paniniwala natin sa sistema ni Tim Cone na triangle offense. Maganda siempre ang magkaroon ng sistema ang ating team para matigil na yung kalat-kalat na laro natin na nakaka-frustrate panoorin at laging nagbibigay ng nakakadismayang resulta. Sa ilalim ng triangle offense maganda ang spacing ng ating mga players at na-encourage ang mga players natin na gumamit ng diskarte. Ang mahirap lang sa triangle offense kaya hindi ito ginagamit ng mga teams ay mahirap itong matutunan. Kung ang Chicago Bulls ay inabot ng tatlong taon para magamay ito, papaano pa kaya sa national team? 

Sa triangle offense importante ang familiarity. Dapat na regular na nagsasanay ang koponan at matagal na magkakasama. Bobo ka na kung hindi mo pa rin maintindihan kung bakit hindi ito nababagay sa national team at walang national team na gagamitin itong sistema puera lang ang Pilipinas kasi special tayo. 

Tingnan natin ang mga disadvantage ng triangle offense:

Mahirap maintindihan at kailangan ng mataas na basketball IQ. Hindi tuloy napili mga bobo kagaya nila Pogoy. Buti na lang. Si Pogoy yung patalo noon sa laban natin ng Angola sa FIBA World Cup kung saan iniwan niya yung player sa corner para mag-double team. Nabasa ng Angola at binigay libreng-libreng 3-point specialist para sa dagger. Kasalanan ni Pogoy yun kaya tayo natalo doon. Mababa kasi ang basketball IQ niya. Mayabang lang at malakas kay Banchot kaya laging pinipili sa national team kahit marami namang hamak na mas magaling. Hindi niya maiintindihan ang triangle offense at nababagay siya sa bobong style ni Banchot.

Maraming memorization na kakailanganin. Kaya di uubra mga bobo sa ropor at utak biya na players. Ngayon, ito ang offense na ituturo sa youth teams natin. Hindi ito nirerekomenda ng mga coaches. Ang daming pattern at actions na kailangan isa-ulo. Ito ang dahilan kung bakit kahit sa SEA Games dinadala ni Cone mga professional cagers kasi kailangan niya mga players na kabisado na ito. Hindi mabibigyan mga youth players sa sistema na ito. Mapapahiya ang mga youth teams natin sa international competition. 

Kailangan ng well-rounded players para ito tumalab. Yung mga hindi marunong pumasa at mga players na mahirap basahin kagaya ng tatakbo tapos titigil hindi uubra dito. Kailangan mo players na fundamentally sound. 

Dapat exceptional din ang mga players na nagpapatakbo nito. Jordan, Bryant, Pippen, Rodman, Gasol, O'Neal. Sa Alaska naman Lastimosa, Abarrientos, Hawkins. Kaya hindi puede mga Pogoy at Abueva diyan. Doon sila sa iskwater makipagsuntukan na lang sila!

May mga advantages din naman kagaya ng positionless o kaya interchangeable ang positions. Yung current line up ng Pilipinas sa laban nila ng New Zealand ay walang natural point guard. May centro pa rin shempre at malaking tulong ang ating 7'3 na Kai Sotto na hindi na-utilize ng mabuti ni Banchot. Ang centro kadalasan nasa ilalim pero puede rin lumabas. 

Continuous din ang opense sa ilalim ng triangle offense kaya pag ang naglalaro sa loob ay gamay ito eh nagmumukhang may magandang sistema talaga tayo. Lahat din ng players ay involved sa laro dahil sa maraming pasahan at nadedevelop ang basketball IQ ng isang manlalaro.

Ngayon mag recap tayo sa Pilipinas vs New Zealand kung saan nagwagi ang pambansang koponan natin. Dikit ang laban at nanalo tayo ng mga kalamangan na apat na puntos. 

Nagpapanalo sa atin yung rebounding. Nakakuha tayo ng 44 rebounds at ang NZ 31 lang. 16 diyan ay offensive rebounds at nakatulong yan para lamangan natin sila sa second chance points. Natalo nila tayo sa 3pt field goal percentage. May 51.4% sila kumpara sa ating 29.6%. 18 ng 35 3pt attempts nila ay success. Tayo 8 lang naibuslo sa tres out of 37 attempts. Muntik na tayo madali doon buti na lang maganda shooting natin sa free throw line at maraming 2nd chance points. 

Gumagana na ba talaga ang triangle offense? Maaga pa para malaman natin. Makikita natin yan pag dating sa tournament proper kung saan ang mga national teams ay magpapadala ng mga top players nila. Diyan natin masusubukan ang sistema natin.

Ito pala mas mahabang recap sa basketball game na yan -Philippines vs New Zealand

Bakit Walang Asenso Ang Basketball Sa Pilipinas?

Mamaya na linisin ang basura natin, basketball muna tayo.

Ilang beses ko ba sasabihin na ang basketball ay hindi para sa mga Pilipino? Sa sobrang pagpupumilit natin na maging dominante sa larangan ng basketball eh nagmumukhang mga asong ulol na dapat ipadala sa Ilocos para itali sa puno at paluin ng dos por dos ng mga Ilocano para may laman ang kanilang mga kumakalam na sikmura. Hindi ba pinagmamalaki natin na magaling ang mga Pilipino sa gulangan sa basketball? Tuwing balyahan ang paguusapan ay hindi mapipigilan ang mga kwento ng Crispa - Toyota rivalry. Mga siko na lumilipad at mga manlalaro na sinasahod. Mga player na naging baldado paglipas ng alikabok ng mga gulo at suntukan sa loob ng court. Kung papakinggan mo mga storya na yan iisipin mo talaga na matitibay ang mga Pinoy. Pero base sa reactions ng mga players at team officials ng Galis sa social media, hindi pala sila matitibay. Mga pikon lang talaga na hahanap ng dahilan para i-justify ang mga kalokohan nila.

Balikan natin ang laro ng Galis kontra sa Australia noong 8 ng Julio 201. Sila ay ginawang katawatawa sa loob ng court. Hindi makapasa ng maayos laging naiintercept, hindi makabuslo kahit simpleng free throw, nabubuta at umaaray pag binabangga ng mga mas malalaki at pisikal na mga mama ng Australian Boomers. Diyan pa lang eh magdududa ka na sa tigas ng mga kumag na Galis na ito. Totoo nga na naging mga pampered bitches itong mga primadona professional players ng Asia's first ever pay for play basketball loop. Pero bukod sa pagiging mga pampered dickheads ang Galis, diyan pumapasok ang height is might na adage. Kung gaano ka kalaki, ganon ka rin kalakas. Kaya kung ang babangga sa iyo ay mas malaki, natural na masasaktan ka. Agrabyado ka. At alam naman natin ang Pinoy na kapag natatalo sa pisikal ay madaling magalit. Ayun na nga ang nangyari at pinakita natin sa mundo kung anong klaseng mga abnormal tayo.

No rules, no blood, no foul.

Nakaabot nga ang Galis sa FIBA World Cup pero anong nangyari doon? Banban ng coach na walang solution at walang mahugot sa experience niya para lutasin at bigyan naman tayo ng magandang resulta. Walang naipanalo at ang pagkakatalo ay legendary. Tinambakan pa tayo ng Serbia sa isa sa mga pinaka lopsided na games sa history ng basketball. Alam namin nating dehado na tayo sa height pa lang pera sana naman para sa isang bansa na panatiko sa basketball ay ipakita natin na panatiko talaga tayo at pahirapan sila kahit malalaki. Eh ang nangyari ay paulit-ulit na play at stratehiya na parang ang dali-daling talunin ang bansa natin. Simpleng plays na hindi kayang depensahan at mga players na pinadala ay mga manlalarong kulang na kulang ang skill set. Kung wala tayong naturalized player siguradong hindi tayo makakarating doon. Sa laban natin sa Italy binigyan natin sila ng 15 three point conversions for 49% shooting sa three point area. Ano bang klaseng depensa yan?

Kung totoong magaling tayo sa basketball at dapat respetuhin, bakit walang kumikilala sa atin sa paborito nating sports? Sa NBA walang Pinoy. Huwag niyo isama si Clarkson kita niyo nga kahit FIBA hindi pumabor sa atin eh. Si Clarkson ay isang Americano kahit ang nanay niya ay Pinay, lumaki siya sa America, iba ang wavelength ng pagiisip niya kumpara sa atin na nagkamalay at natuto ng kalokohan sa Pilipinas. Kahit kumakain pa siya ng adobo at sinigang, si Clarkson ay Americano. At huli na para siya ay lumipat bakod para lang makapaglaro sa Olympics at Basketball World Cup. Ang isipin niyo ay kung bakit sa milyon-milyong mga Pilipino na naglalaro ng basketball ay wala ni-isa ang nakapasok sa NBA. Walang homegrown Filipino na natuto ng basketball sa Filipino basketball system. Kainin niyo muna yan.

Kung totoong magaling tayo sa basketball bakit wala tayo sa mapa ng basketball sa mundo? Ang mga Americano lalo na mga imports na nagpupunta ng Pilipinas ay nagugulat sa klase ng passion at fanaticism sa basketball. Hindi nila alam yan? Kasi walang representation ang Pinoy sa basketball sa world stage. At ang national team natin ay kahiya-hiya. Idagdag mo na din ang problema ng politica sa basketball kaya wala tayong sustainable na programa na kayang ipagpatuloy. At kamusta naman ang grassroots natin? Tingnan mo mga baranggay leagues natin, walang organization at hindi regulated ng SBP.

Kung totoong magagaling tayo sa basketball bakit hindi tayo nagpapadala ng coaches para sa employment opportunity sa ibang bansa? Kung walang Pinoy na coach sa NBA, bakit kahit sa neighboring countries natin kagaya ng South Korea at China ay walang Pinoy na coach? Dahil alam nila na banban ang mga coach natin. Wala kasi tayong programa at ang mga coach natin ay hindi intelehente at producto lang ng migo system - naging coach lang kasi ang daming mga kilala sa matataas ng puesto. Kagaya nila Yeng Guiao. Naglaro ba yan ng basketball on a professional level? Nirepresenta ba niya ang Pilipinas sa Asian Games man lang bilang manlalaro? Hindi. Diretso coach siya dahil ang tatay niyang Governor ng Pampangga ay maraming kakilala. Sa PABL yan unang nag coach at nang umakyat ang Swift sa PBA ay dinala siya kaya ayun PBA coach kaagad instantly. Nakita niyo naman kung gaano kalala ang performance ng Galis sa FIBA World Cup. Kung paano yan napiling coach ulit ay hindi ko na alam dahil sa Asian Games noon kulelat din tayo noong hinawakan niya ang coaching job ng national team natin.

Hindi ko nakikita na aasenso pa tayo diyan. Pero kung seryoso ang SBP ang una nilang gawin ay huwag ibigay sa negosyante na may vested interest ang pamamalakad ng SBP nang sa gayon ay maiiwasan ang favouritism sa pagpili ng player na magrerepresenta sa bansa. Maiiwasan ang damutan at petty bickering at inggitan. Gawaan din ng parang ng SBP kung paano bantayan ang nangyayari sa grassroots - mga baranggay leagues. Diyan maguumpisa ang mga future na players ng bansa. Ibig sabihin kahit mga coaches ng mga teams sa baranggay ay dapat na kumuha ng training at magkaroon ng lisensya para magcoach ng isang koponan. Hindi yung kung sino-sinong Poncio Pilato ang kukunin. Itapon ang lumang sistema na yan. Kailangan din bigyan ng training ang mga officials - mga kumukuha ng stats, referees at organizers. Mag establish dapat ang SBP ng club system dahil ito rin ang pagkukuhanan nila ng funds at hindi na aasa pa sa mga corporations na may pansariling interes lang.

Masunod man o hindi ang mga suggestion ko wag rin tayong umasa na may milagrong mangyayari at magiging world beaters tayo. Height is might sa basketball. Tayong mga Pinoy ay hindi nabiyayaan ng height kaya mag enjoy na lang tayo sa panonood at kagaya nga ng sinabi ni Jaworski - "Huwag ka nang umasa pa!"

Huwag Na Tayong Maglokohan

Ang basketball ay laro ng mga matatangkad. Height is might. Tanongin niyo kahit sinong coach. Si Tim Cone nga noon sabi niya sa media kung bakit niya kinuha si EJ Feihl para sa 1998 Centennial team - "You can't teach height." Banban si EJ Feihl. Mabagal kumilos, walang IQ, walang boxing out. Pero naniniwala siya na maituturo naman ang mga bagay na yun. Pero hindi mo matuturuan ang isang tao na tumangkad. Kahit itali mo yung titi niya sa poste, tapos hilahin mo, hindi pa rin tatangkad yan. Titigas lang ang titi niya kung may dumaang chicks. Kagaya ng nangyari noong inter-barangay. Nasa foul line yung kalaban namin na kilalang manyakol sa lugar namin. Sa likod ng goal, may sari-sari store. At habang nasa foul line siya may dumaang chicks na naka miniskirt at ohh lala ang ganda. Bumili siya sa tindahan ng kendi, at habang titira na yung manyakol sumigaw ako ng "Uy, tsiks! Tsiks!" Kaya gumaya mga tao sigawan din ng tsiks para madistract yung player na titira ng free throws. Nagmintis siya. Pagbaba niya nakabaluktot na siya kasi yung titi niya biglang tumigas. Titi lang ang kayang pahabain sa Pinoy.

Ito mangyayari sa atin sa FIBA World Cup.

Kung hindi importante ang height, bakit pa tayo nag arkila ng mersenaryo kagaya ni Marcus Douthit? Kung wala si Douthit, hindi tayo makakalabas sa grupo natin ng buhay. Kung nakapaglaro lang si Douthit laban sa Iran hindi sana tayo nagkaproblema kay Haddadi sa ilalim. At may option sana ang play natin para makatira tayo ng maluwag sa labas. Sobrang dali ng panalo ng Iran. Ibigay kay Haddadi ang bola sa ilalim, itataas niya lang yung mahabang braso niya tapos isusubo ang bola sa ring. Pinaglaruan nila tayo. Sa depensa naman alam nila na punong puno ng mga shooter ang Pinas kaya tinao nila ang shooters natin at hinayaang sumalaksak sa ilalim sila Alapag, Tenorio at Castro. Ididistract lang sila ni Haddadi. Nakatikim din ng mga butata ang mga gwardiya natin lalo na si Catro. Height is might kasi. Wag na ipagpilitan.

Ang unang assignment ni Toroman, na dating national team coach, ay maghanap ng American import na pupunan ang position na kulang na kulang ang Pilipinas. No brainer ito. Ito ang center position. Hindi magiging competitive ang Pilipinas kung aasa lang tayo sa 6'7 na gaya ni Thoss. Si Asi Taulava ilang beses nang pinilit na maglaro para sa team tuwing lalahok tayo sa international tournament. Ang mga point guards natin parang kabuti sa dami, pero ang matangkad at magaling na center ay mahirap hanapin. Para kang naghanap ng tisay na tindera sa palengke.

Pukingina kang gago ka kung ipagpipilitan mo na puso ang kailangan, hindi height. Gonggong kang ugok ka, isa kang bobong walang pinagaralan. Mahina ang utak  mo at ikaw ay inutil kaya naghihirap ka ngayon sa buhay putangina ka. Oo, nakaabot sa finals ang Pinas. Oo, natalo ako sa pustahan. Pero tingnan natin ang mga variables kung bakit successful ang campaign ng Pinas. Isisimplify ko ito para sa mga bagong customers natin dito na mga taga squatters area. Gagawin kong point form para madaling intindihin at basahin ng mga tamad at bobong gonggong na mga kababayan natin.

• Host kasi tayo - Huwag na tayong maglokohan. Dahil tayo ang host, tayo ang pumili ng grupo sa first round. 
• China, Iran at Korea sa iisang grupo - Kababalaghan? Huwag na tayong maglokohan. Siguradong may anomalyang nangyari sa bunutan. Pinagsama ang tatlong powerhouse na yan para magkaroon sila ng mga talo.
• Marcus Douthit - Tulad ng nasabi ko sa taas, kung wala si Douthit siguradong nahirapan tayo sa KSA, Qatar at Jordan. Hindi lang nahirapan... malamang natalo pa. At siguradong hindi na tayo umabot sa semis para makaharap ang South Korea. 
• Home town decisions - Huwag na kayong magkunwari. May mga tawag ang referees na pabor sa atin. Ito ang tinatawag na hometown decisions. Hindi ito daya, pero ang bawat tawag ng referee ay papabor talaga sa atin dahil bahay natin ito eh. Psychological yan.
• Parang may anomalya talaga - Hindi ba kayo nagtataka na ang Group A kung saan ang Pinas ay puro mga banban? Sa Group B Japan lang din ang pinakamahirap. Parang nakadesign lahat yan para magkaroon ng "easy path" ang Pilipinas papuntang finals. Kung ang China napunta sa Group D eh di sana nasweep nila yun, dumami pa ang panalo nila at mas gumanda sana ang placing nila. Yan ang iniiwasan ng Pinas. Mautak ang nakaisip na pagsama-samahin ang powerhouse teams sa iisang grupo.
• Mandurugas talaga mga Pinoy - Ang daming anomalya talaga. Parang empty victory tuloy ito. Proud na sana ako kaso the more na mag imbestiga ako, the more na may nakikita akong kaduda-duda. Nandugas nga ba tayo?
• Walang Lebanon - Isa sa mga tormentors ng Pilipinas sa mga nakaraang edition ng FIBA Asia ay ang Lebanon. Gifted sila ng mga matatangkad na players na malalaki ang katawan. May isang NBA player sila at maraming mga Americans of Lebanese descent na magpapahirap sa Pinas. Swerte at walang Lebanon kung hindi kasama sana natin ngayon si Pong Pagong sa kangkungan.

Ang tournament na nagdaan ay gaganapin dapat sa Lebanon. Originally sila ang napiling host. Kaso na-ban ang Lebanon ng FIBA kaya nilipat sa Pilipinas. Kung ito ay natuloy lang sa Lebanon, malamang hindi na tayo nakaabot ng 3rd round. Or if makaabot man, gutay-gutay na mga katawan natin. Hindi sa binabastos ko mga players natin. Saludo ako sa kanila at napahanga ako sa pinakita nilang lakas. May will sila para manalo. Talagang pinilit nila ang manalo at makamit ang inaasam nating tagumpay.

Maski isa sa mga gagong ito hindi makadunk.

Pero wag na tayong maglokohan pa. Pang matatangkad ang laro na basketball. Nakita niyo ba hirap na hirap tayo kay Haddadi. Eh putanginang bangko yan sa NBA. Paano na kung makalaban na mga Europeans na may mga certified NBA stars? Baka gawin tayong mga bunot doon. Mamaya magalit si Lebron James pag madulas ang hudas na yan, pagdiskitahan mga Pinoy ibubuslo tayo ng gagong yan sa inidoro. Hindi ko naman sinasabi na kalimutan na ang basketball. May mga gustong magbasketball, ok fine. May liga tayo sige laro lang sa PBA. Pero huwag naman sumobra na kalimutan na ang ibang sports. May football, swimming, tennis, track and field at gymnastics din. Binibigay din nila ang puso nila para bigyan ng parangal ang Pilipinas. Alisin ang mentalidad na "matalo sa lahat wag lang sa basketball." Dahil sa tontong basketball na yan hindi makahanap ng pondo ang ibang NSA sa atin. Tingnan niyo contingent natin sa darating na SEA games sobrang konti. Daig pa tayo ng Laos at Cambodia na maraming atleta ipapadala. Tayo hamak naman na mas maunlad sa mga gunggong na yan mas madami pa members ng basketball team natin sa buong contingent. Dahil sa basketball.

At pagdating sa FIBA World Cup aasahan na mananalo doon at marereplicate ang tagumpay? China at Iran ay mga clowns sa FIBA World, Pinas pa kaya? Huwag na tayong maglokohan pa!

FIBA Asia Philippines: Manalangin Po Tayo

Marcus Douthit and... is that JOB?

Nabasa ko lang sa Twitter kanina galing sa isang basketball fantard - "Guys...lets pray for the success of Smart Gilas."

Anong pray? Anong point ng pagdarasal? Bakit magaaksaya ng panahon ang Diyos para tulungan ang isang basketball team na talunin ang kalaban nila na nagsumikap din para lumahok sa tournament na ito? Parang yung gagong kapitbahay namin dati na nagdadasal pa para hindi maging malagkit yung sinaing niyang kanin. Putanginang gago! 

Nag apply ka ng trabaho sa isang malaking kumpanya at pinagdasal mo na ikaw ang mapili sa lahat ng aplikante. Sa tingin mo ba pag aaksayahan ng Diyos na ikaw ang piliin? Ano nagawa mo sa buhay mo at sa buhay ng ibang tao para ikaw ang pagpalain?

Alam niyo ba ang istorya ni Job sa Bibliya? Si Job ayon sa bibliya ay God fearing na tao. Masunurin, mabait, mapagmahal, mapagbigay. Lahat ng iniutos ng Diyos, sinunod niya. Ano naging kapalit? Hinayaan ng Diyos na agawin ni Satanas ang lahat sa buhay ni Job. Isang pagsubok para mapatunayan ni Job sa Diyos na hindi magbabago ang kanyang pananampalataya kahit na nawala na sa kanya ang lahat. Kagaya na lang ng nangyari kay Chris Tiu. Faithful siya sa Smart Gilas program. Obedient at good little boy. Ano nangyari? Inalis siya sa Smart Galis.

Ngayon hudas kang Pinoy ka. Kung magdadasal ka para manalo ang Pilipinas para sa isang napaka-walang kwentang tournament baka bigyan na naman niya ng pagsubok ang Pilipinas. Malamang tambakan pa ang Pilipinas ng Taiwan para maipakita ng mga Pilipino kung gaano kalakas ang kanilang pagmamahal sa Diyos. Gusto niyo ba yan? Hindi niyo ba napapansin na lahat ng pinagdasal ng mga Pilipino puro kabaligtaran ang kapalit. Araw-araw tinotorture tayo ng Diyos!

Tingnan natin ang mga pinagdasal ng mga Pilipino sa pangunguna ng Catholic Bishops Conference of the Philippines or CBCP:

Nagdasal na mawala na ang corruption = Lumago ang political dynasty.

Nagdasal na maging masagana ang pamumuhay = Biglang mananakawan at mahohold-up!

This is what you do to the largest Christian country? Why?

Nagdasal na manalo si Manny Pacquiao = Nananalo nga pero nanalo din bilang Congressman!

Nagdasal na umulan para sa mga magsasaka = Na-Ondoy!

Nagdasal na sana magkaanak na = The only begotten son na mongoloid! Oh God works in mysterious ways! Pweh!

Nagdasal na makatapos sa kolehiyo = Nadaganan ng semento dahil sa lindol!

Nagdasal na makantot ang crush niyang chicks = Nahawa sa HIV dahil pokpok pala siya na mahilig pumatol sa mga macho dancer at ang mga macho dancer tumatambay sa Quezon Memorial Circle para magkakwarta sa mga bakla ngayon patay na siya nakaburol sa Loyola Memorial!

Nagdasal na sana maganda ang gupit para pogi points kay crush = Nagupitan ang tenga mukha na tuloy engkanto!

Nagdasal pa na matanggal si Erap = Napalitan ni Gloria Macapagal Arroyo na naging presidente ng sampung taon at nandaya pa sa election na kinamatay tuloy ni FPJ!

Bakit hindi ako makahanap ng chicks?

Nagdasal na mapatalsik si Marcos = Cory Aquino pumalit na nag-introduce ng pork barrel para mapasaya ang mga congressman at suportahan siya sa kanyang illegitimate presidency!

Nagdasal na magkaroon ng chedeng = Tumirik sa trapik kaya na-late sa trabaho kaya nasisante kaya iniwan ng asawa kaya nagpakamatay!

Nagdasal na sana gumaling na ang kanyang lola = Biglang nakidlatan nang lumabas ng bahay para tulungan ang mga pulubi!

Nagdasal na makahanap ng pagkain = Nalason sa pagkain na pinulot sa likod ng restawran na may itlog pala ng ipis kaya nalason ang kanyang mga anak ngayon wala siyang pagkain wala rin siyang pangbili ng kabaong!

Nagdasal na makapag-abroad = Sa Singapore ang bagsak nagtatrabaho sa girly bar doon at ang kanyang pinapadalang pera sa Pilipinas ay winawaldas ng kanyang mga kapatid na mga batugan at drug addict!

Nagdasal na magkaroon ng malaking bahay = Pinasok ng akyat bahay na bumugbog sa kanya at gumahasa sa asawa niya. Inubos ang lahat ng laman ng bahay, nagluto pa ng sinangag, nagkape tapos tumae sa sahig at umihi sa pader ng bahay niya. 

Araw-araw tayo ay pinapahirapan ng Diyos! At walang makakontra sa kanya dahil diretso ka sa impyerno kung kukwestiyonin mo ang Diyos! Kaya nga gumawa sila ng New Testament para naman hindi nakakatakot ang relihiyon natin. Napaka-immature at kupalin ng Diyos ng mga kristiyano.

Bakit mo nagawa sa akin ito, Panginoon?

At ilang taon na ba nagdadasal ang mga Pilipino na makapasok ang Pilipinas sa Olympics at FIBA Worlds? Lagi na lang umuuwi ng luhaan. Pagbalik ng bansa kanya-kanyang sisihan. Nakailang palit na ng coach, pareho lang ang resulta. Puro olats at super diyahe performance. Dasal ng dasal tapos hindi makabuslo ng free throw. Matatawagan pa ng technical foul sa last two minutes ng laro. Naisahan pa ni Lee Sang Min sa huling segundo, ano ba naman? Napunta sa tinatawag nilang Group of Hope sa 2011 FIBA Asia para makasali s London Olympics pero kinnulelat sa Semi Finals. Nababaldado pa ang star player, na-heart attack pa ang isang coach na si Ron Jacobs! Why, God why? 

Baka naman nagdadasal kayo sa maling Diyos? Bakit hindi kayo lumapit kay Satanas? Kay Lord Satan manalig kayo kapalit lang kaluluwa ninyo pagkatapos ng sampung taon. Pero hindi niya kayo paaasahin. Matutupad yung pinagdasal niyo. Pera, mansyon, babae, kampeonato.... you name it! Wala ka rin kakontra kung magdasal ka kay Satanas. Kasi magdasal ka sa Diyos, sigurado nagdadasal din sa Diyos ang mga taga-suporta ng kabilang koponan. Paano ngayon yan? Kung si Satanas ang tawagin niyo malaki ang posibilidad na manalo ang Smart Galis dahil baka gawin ng Diyos sa kabilang koponan ang ginawa niya kay Job. At Pilipinas ang manalo sa wakas! Hayaan niyo ang kabilang koponan ang dumaan sa mga pagsubok ng Diyos. Hayaan niyong sila ang matalo at madisappointed. Maghirap at mag-despair. Madapa at mapahiya. Magtiwala kay Satanas para sure ball ang Smart Galis! And remember... si Lord Satan ay laging  pinagbibigyan ng Diyos para i-test ang kanyang mga followers.

Three point shot? No sweat! 

Free throws? Sure shot! 

Kaya ano na Pinoys? 

Manalangin po tayo.

Job: Ano ba problema mo ha? Bakit mo ako ginaganto?

Kulelat Ang Pilipinas Sa FIBA Asia: SINO ANG MATAPANG NA LALABAN NG PUSTAHAN SA AKIN?

Napanood ko Gilas Pilipinas Puso clip. Pweh. Pinapakilala nila sarili nila. Kung saan sila lumaki, saan sila galing at kung para kanino sila lumalaban. Panoorin niyo. Designed yung video para magpatindig ng balahibo at magpaalsa ng damdamin. Mga engot talaga mga Pinoy pagdating sa basketball. Mahilig mag-romanticize ng basketball exploits na puro kabiguan lang ang dinudulot. Parang yung "We Believe" na slogan noong 2007. Nike nag tapon pa ng pera para sa mga posters at promo gigs para i-promote ang we believe basketball journey nila. Maganda pa naman yung grupo na nakuha nila para sa tournament na yun tapos hindi man lang umabot ng semis! Tinawag pa nilang group of hope, hopeless pa rin sa bandang huli!

Laban para sa bayan!

Sabi ni Chot Reyes sa isang interview na handa daw magpakamatay ang mga players niya dahil para sa bayan na daw. Ano? Magda-dive sila para sa bola? Magpapasahod sila? Haharangan nila mga rumaragasang higante? Para saan? Para sa bayan? Wala mapapala ang Pilipinas sa basketball! Magpapakamatay sila para saan? Halimbawa itong si Arwind D'Gazelle Santos ay tumalon ng pagkataas-taas para lang makuha ang rebound, para sa bayan, para sumaya si Juan at makuha ng Pilipinas ang possesion at pagbagsak niya magkamali siya at mabali ang tuhod niya na napakapayat, what now? Masaya na ang bayan? Bali na ang paa ng player, pero ok lang dahil para sa bayan? Ganyan na ba kadesperado ang mga Pinoy sa basketball? Matalo na sa lahat huwag lang sa basketball? Putanginang Chot, yung anak mo ba papayag ka na pisonin ng mga higanteng Arabo para lang sa bayan? Pwede na ba medal sa kanya? Purple heart para sa mga basketball players? Gago! Ang China, Japan, Jordan, Iran ay hindi na irerequire na magpakamatay ang player nila para lang sa basketball. May passion sila sa laro pero hindi na to the point na magpapakamatay na ang mga players nila para sa walang kwentang tournament. Alam ko figure of speech lang yun ni Chot, pero may extreme na expectations pa rin ang coaching staff ng Pinas sa mga players nila. Putanginang bobong gago kayo. Advise ko na lang sa inyo mga putris kayong mga try hard kayo, mag enjoy na lang kayo sa laro. Huwag na isipin yung magdadive pa sa bola, magpapakabagok, mananahod, mambabali ng paa at kung ano-ano pang mga kagunggungan na gagawin nila para lang manalo sa basketball.

Sobrang taas ng expectations niyo tingnan niyo muna mga players na nasa team. Puro punggok at mga uugod-ugod na! Point guards na tandang, mababagal at mga maiigsi ang biyas. Small ang size ng brief nila! Si Jimmy Alapag pwede na manghiram ng shorts sa 7 year old na anak ni Shaquille O'Neil! Small forward niyo small talaga. Dapat atleast 6'7 para maging competitive. Ranidel Do Ocampo ba ang small forward niyo? Ano gagawin niyan? Hahawak ng bola, tapos papasa? Baka agawin lang ang bola sa kanya dahil mas malaki pa ang bola kesa sa ulo niya! Shooting guard na 6'2 at matatanda kagaya ni Gary David na 35 years old na. Harangan yan ng 6'6 na shooting guard ng opposing team magiging guard na lang yan, wala na shooting. Douthit 33 years old na, kung hindi kayo nagnaturalize si Junmar Fajardo lang ang sentro banban pa. Walang natural na power forward, si Pingris lang undersized na gurang pa. Magpapakamatay nga ang mga yan. Aatakihin sa puso kung hindi sa pulikat. Mga gunggong!

Saan ang Pilipinas dito? Ang makakasagot ng tama ay may
malaking premyo. Malaking burat.

Nakakabanas din ang mga nagpapatakbo ng (SBP) Samahang Basketball ng Pilipinas. Puro mga businessmen yan na walang karanasan sa basketball. Pera-pera lang ang nasa isip ng mga putris na yan. Gagastos para sa team at mag-eexpect ng instant results. Kung ang mga tao na nagpapatakbo ng SBP ay mga sportsmen or ex-basketball players, alam nila kung ano ang tamang expectations. Kaya si Chot Reyes under pressure yan kay Manay Bakla na maipanalo or makaqualify sa next tournament ang Pilipinas. Malaki ginastos nila para ganapin ang tournament sa bansa, kaya dapat makaqualify kahit na mabibigat ang kalaban at ang mga Pinoy ay mashadong maiigsi ang biyas para lumahok sa basketball. Dapat mga nakaupo sa SBP ay mga taong nakaranas na ng ganitong level of competition sa basketball, nakakaintindi ng pangangailangan ng mga atleta at mga lumalahok sa mga palaro kahit baranggay league. Hindi yung mga negosyante na Ms Barang-Gay lang ang sinasalihan. Walang alam ang mga yan!

At banas na banas na ako sa mga nilalabas na mga ads ng PBA at SBP na inihahalintulad sa isang gera. Yung ibang bansa na lumalahok hindi naman big deal sa kanila ang basketball. Hindi over-hyped. Simple lang. Pero may results na ipapakita. Sa Pinas napakaraming patalastas pa. Sumisigaw sa print ads at TV - 'Punong-puno ng drama at action!', o kaya 'Tuloy-tuloy ang bakbakan! Sino ang magwawagi!' at ' Laban Pilipinas! Laban para sa bayan!' Putanginang yan akala mo kung anong importanteng tournament. Ang resultang ipapakita nila ay talunan. Kung ano-anong palusot, kung ano-anong dahilan. Ang daming mga genius sa internet may kanya-kanyang theory kung bakit natalo at kung ano dapat ang ginawa nila para manalo. At ang walang kamatayang, "That Greek referee fucked us!" Kung saan-saan tumingin para makahanap ng masisisi kahit na ang sagot ay nasa harapan lang nila pero hindi nila pinapansin kahit na ang kasagutan ang kasinglaki ng elepante sa loob ng banyo. Maigsi ang biyas! Tapos ang tindi ng hype bago magsimula ang tournament. Ngayon naman Pilipinas Puso! Putris putangina niyo! Putangina kayong mga hayop ka! Aatakihin lang sa puso ang mga siraulong magaaksaya ng emotion at panahon sa inyo! Mga talunan lang naman kayo! Gerahin niyo na lang ang sarili niyo mga putangina kayo! Free throws pa lang hindi niyo makumpleto, lalaban pa kayo sa gera? Akala niyo kung sinong mga matatangkad yan putanginang mga pandak na bwakaw lang pala! Ang yayabang pa sa mga teaser ads... huuu! Magpapakamatay para sa bayan! Putanginang burat akala mo kung anong importanteng tournament na. Bwisit!

Dito magaling ang Pinas. Sa payabangan.

Itapon na rin ang mga players ng Smart Galis. Mga kagaya ni Arwind Santos kakaldagin lang yan ng mga taong bato galing sa Middle East matatae na yan sa hirap. Pag tumakbo siya para siyang antelope sa Kenya. Pinagtatawanan nga siya ng mga ESPN commentators, pwede na daw siya sa WNBA. Dapat diyan sinali sa Ms Gay Philippines baka manalo pa siya. At yung ulo niya mas maliit pa sa bola na pang-basketball. Dapat dakutin ang ulo ni Arwind Santos ni Lebron James at ibuslo sa basurahan.

Makashoot lang ng alahoy na chamba sa 2nd quarter para ang score maging Philippines 2 - Iran 69 ay nako magyayabang na ang mga putris. Siguradong apir-apir at talon-talon sa tuwa ang mga players habang ang crowd ay nilalangaw. Kagaya na lang ng mag celebrate si Kobe Paras nang pagbigyan siya ni Lebron James para maka-dunk. Sobrang tuwa at nakipag body slam pa sa mga katropa niya. May YouTube clip pa titled "Kobe Paras dunks on Lebron James" at sari-sari ang comments ng mga basketball fucktards na tinuturing si Kobe na Philippines future. Tarantadong gago. Kung sinabayan siya ni Lebron James siguradong nasa ospital na siya ngayon at mahimbing na natutulog habang pinapaligiran ng mga doctor at inoobserbahan siya kung makakagising pa siya sa kanyang pagka-comatose. Hirap sa mga Pinoy makachamba lang sobra nang yabang.

Ipupusta ko na siya. Kahit mahal ko siya. Sino lalaban?

Kaya huwag na umasa na mananalo ang Pilipinas. Hindi sila aabot sa final 8 ng tournament na ito. Unfair sa mga players na mahihina at maiigsi ang biyas na bigyan ng impossible expectations na manalo sa laro ng mga higante. Kung wala si Douthit na bayaran ninyo, hindi na aabot ng 2nd quarter ang mga bugok na yan. Hindi ako natatakot na ipusta lahat ng mga naipundar ko at lahat ng laman ng bank account ko dahil hindi ito malulustay. Malulustay lang ang lahat ng mga ipupusta ng sira ulong makikipag-pustahan sa akin. Kaya sino sa inyong mga putanginang gunggong ang handang lumaban sa akin ng pustahan? Sino sa inyo ang naniniwala na maibabalik ng Pilipinas ang basketball glory? May mga matatapang ba diyan na handang itaya ang inyong mga pera, hindi lang hiya, para sa passion ninyo sa Pilipinas basketball? Nakahanda na ang kangkongan. Makikita ba natin ang Pilipinas na lulutang-lutang diyan na parang mga hito na pinaghahampas ng sagwan ng frustrated na mangingisda?

AT UULITIN KO. SINO ANG LALABAN SA AKIN NG PUSTAHAN? HINDI AABOT SA FINAL 8 ANG PILIPINAS. MAKAPASOK ANG PILIPINAS SA FINAL 8 INYO NA LAHAT NG ARI-ARIAN KO. INYO NA ANG BUHAY KO. INYO NA ANG SHOTA KONG KOREANA. INYO NA ANG LAHAT NG NAIPUNDAR KO. SINO ANG LALABAN NG PUSTAHAN?