Bakit Walang Asenso Ang Basketball Sa Pilipinas?

Mamaya na linisin ang basura natin, basketball muna tayo.

Ilang beses ko ba sasabihin na ang basketball ay hindi para sa mga Pilipino? Sa sobrang pagpupumilit natin na maging dominante sa larangan ng basketball eh nagmumukhang mga asong ulol na dapat ipadala sa Ilocos para itali sa puno at paluin ng dos por dos ng mga Ilocano para may laman ang kanilang mga kumakalam na sikmura. Hindi ba pinagmamalaki natin na magaling ang mga Pilipino sa gulangan sa basketball? Tuwing balyahan ang paguusapan ay hindi mapipigilan ang mga kwento ng Crispa - Toyota rivalry. Mga siko na lumilipad at mga manlalaro na sinasahod. Mga player na naging baldado paglipas ng alikabok ng mga gulo at suntukan sa loob ng court. Kung papakinggan mo mga storya na yan iisipin mo talaga na matitibay ang mga Pinoy. Pero base sa reactions ng mga players at team officials ng Galis sa social media, hindi pala sila matitibay. Mga pikon lang talaga na hahanap ng dahilan para i-justify ang mga kalokohan nila.

Balikan natin ang laro ng Galis kontra sa Australia noong 8 ng Julio 201. Sila ay ginawang katawatawa sa loob ng court. Hindi makapasa ng maayos laging naiintercept, hindi makabuslo kahit simpleng free throw, nabubuta at umaaray pag binabangga ng mga mas malalaki at pisikal na mga mama ng Australian Boomers. Diyan pa lang eh magdududa ka na sa tigas ng mga kumag na Galis na ito. Totoo nga na naging mga pampered bitches itong mga primadona professional players ng Asia's first ever pay for play basketball loop. Pero bukod sa pagiging mga pampered dickheads ang Galis, diyan pumapasok ang height is might na adage. Kung gaano ka kalaki, ganon ka rin kalakas. Kaya kung ang babangga sa iyo ay mas malaki, natural na masasaktan ka. Agrabyado ka. At alam naman natin ang Pinoy na kapag natatalo sa pisikal ay madaling magalit. Ayun na nga ang nangyari at pinakita natin sa mundo kung anong klaseng mga abnormal tayo.

No rules, no blood, no foul.

Nakaabot nga ang Galis sa FIBA World Cup pero anong nangyari doon? Banban ng coach na walang solution at walang mahugot sa experience niya para lutasin at bigyan naman tayo ng magandang resulta. Walang naipanalo at ang pagkakatalo ay legendary. Tinambakan pa tayo ng Serbia sa isa sa mga pinaka lopsided na games sa history ng basketball. Alam namin nating dehado na tayo sa height pa lang pera sana naman para sa isang bansa na panatiko sa basketball ay ipakita natin na panatiko talaga tayo at pahirapan sila kahit malalaki. Eh ang nangyari ay paulit-ulit na play at stratehiya na parang ang dali-daling talunin ang bansa natin. Simpleng plays na hindi kayang depensahan at mga players na pinadala ay mga manlalarong kulang na kulang ang skill set. Kung wala tayong naturalized player siguradong hindi tayo makakarating doon. Sa laban natin sa Italy binigyan natin sila ng 15 three point conversions for 49% shooting sa three point area. Ano bang klaseng depensa yan?

Kung totoong magaling tayo sa basketball at dapat respetuhin, bakit walang kumikilala sa atin sa paborito nating sports? Sa NBA walang Pinoy. Huwag niyo isama si Clarkson kita niyo nga kahit FIBA hindi pumabor sa atin eh. Si Clarkson ay isang Americano kahit ang nanay niya ay Pinay, lumaki siya sa America, iba ang wavelength ng pagiisip niya kumpara sa atin na nagkamalay at natuto ng kalokohan sa Pilipinas. Kahit kumakain pa siya ng adobo at sinigang, si Clarkson ay Americano. At huli na para siya ay lumipat bakod para lang makapaglaro sa Olympics at Basketball World Cup. Ang isipin niyo ay kung bakit sa milyon-milyong mga Pilipino na naglalaro ng basketball ay wala ni-isa ang nakapasok sa NBA. Walang homegrown Filipino na natuto ng basketball sa Filipino basketball system. Kainin niyo muna yan.

Kung totoong magaling tayo sa basketball bakit wala tayo sa mapa ng basketball sa mundo? Ang mga Americano lalo na mga imports na nagpupunta ng Pilipinas ay nagugulat sa klase ng passion at fanaticism sa basketball. Hindi nila alam yan? Kasi walang representation ang Pinoy sa basketball sa world stage. At ang national team natin ay kahiya-hiya. Idagdag mo na din ang problema ng politica sa basketball kaya wala tayong sustainable na programa na kayang ipagpatuloy. At kamusta naman ang grassroots natin? Tingnan mo mga baranggay leagues natin, walang organization at hindi regulated ng SBP.

Kung totoong magagaling tayo sa basketball bakit hindi tayo nagpapadala ng coaches para sa employment opportunity sa ibang bansa? Kung walang Pinoy na coach sa NBA, bakit kahit sa neighboring countries natin kagaya ng South Korea at China ay walang Pinoy na coach? Dahil alam nila na banban ang mga coach natin. Wala kasi tayong programa at ang mga coach natin ay hindi intelehente at producto lang ng migo system - naging coach lang kasi ang daming mga kilala sa matataas ng puesto. Kagaya nila Yeng Guiao. Naglaro ba yan ng basketball on a professional level? Nirepresenta ba niya ang Pilipinas sa Asian Games man lang bilang manlalaro? Hindi. Diretso coach siya dahil ang tatay niyang Governor ng Pampangga ay maraming kakilala. Sa PABL yan unang nag coach at nang umakyat ang Swift sa PBA ay dinala siya kaya ayun PBA coach kaagad instantly. Nakita niyo naman kung gaano kalala ang performance ng Galis sa FIBA World Cup. Kung paano yan napiling coach ulit ay hindi ko na alam dahil sa Asian Games noon kulelat din tayo noong hinawakan niya ang coaching job ng national team natin.

Hindi ko nakikita na aasenso pa tayo diyan. Pero kung seryoso ang SBP ang una nilang gawin ay huwag ibigay sa negosyante na may vested interest ang pamamalakad ng SBP nang sa gayon ay maiiwasan ang favouritism sa pagpili ng player na magrerepresenta sa bansa. Maiiwasan ang damutan at petty bickering at inggitan. Gawaan din ng parang ng SBP kung paano bantayan ang nangyayari sa grassroots - mga baranggay leagues. Diyan maguumpisa ang mga future na players ng bansa. Ibig sabihin kahit mga coaches ng mga teams sa baranggay ay dapat na kumuha ng training at magkaroon ng lisensya para magcoach ng isang koponan. Hindi yung kung sino-sinong Poncio Pilato ang kukunin. Itapon ang lumang sistema na yan. Kailangan din bigyan ng training ang mga officials - mga kumukuha ng stats, referees at organizers. Mag establish dapat ang SBP ng club system dahil ito rin ang pagkukuhanan nila ng funds at hindi na aasa pa sa mga corporations na may pansariling interes lang.

Masunod man o hindi ang mga suggestion ko wag rin tayong umasa na may milagrong mangyayari at magiging world beaters tayo. Height is might sa basketball. Tayong mga Pinoy ay hindi nabiyayaan ng height kaya mag enjoy na lang tayo sa panonood at kagaya nga ng sinabi ni Jaworski - "Huwag ka nang umasa pa!"

Mahilig Sa Basketball Pero Ang Basketball Walang Hilig Sa Iyo

Natalo ako sa pustahan at sa unang pagkakataon sa buhay ko, ok lang na matalo dahil kahit papaano ay panalo pa rin. Pag pumupusta ako sa mga laban ni Pacquiao lagi akong tumataya sa kalaban. Kapag nanalo si Pacquiao, sunog ang pera ko. Ok lang yun dahil panalo pa rin. Kung matalo naman si Pacquiao, triple naman ang pera ko. Natalo nga ang kampeon mo, doble naman ang pera mo, tapos may pang beerhouse ka na para mag 2 rounds ng kantot sa VIP kaya kahit papaano saya-saya ng buhay! Kaya nga walang suicide bomber na Pinoy dahil kung magpakamatay sila, hindi na sila makakapag beerhouse. Isipin niyo kung boring ang buhay ng mga Pinoy kagaya ng mga Arabo, alukin mo ng suicide bombing missions para kumita ng pera at magkaroon ng 7 virgins sa paraiso eh di lagot tayo. Buti na lang at may beerhouse at humihirap ang ekonomiya natin. Dahil sa pagbagsak ng ekonomiya, maraming mga tisay ngayon ang naghihirap at kumakapit sa patalim. Walang suicide bombing dahil ang saya-sayang mamuhay sa Pilipinas!

Naniniwala naman talaga ako eh. Ahihihihi.

Ngayon natalo ako sa pustahan na hindi makakapasok sa top 8 ang Pilipinas. Dead wrong ako sa aking pusta pero ok lang din dahil pasok naman ang Pinas sa World Cup ng basketball. Panalo pa rin. Laging win-win ang kinalalabasan. Parang pagpunta sa beerhouse sabi nila nasasayang lang ang pera doon. Pero panalo pa rin basta panalong chicks ang pipiliin mo. Lumipad ang P3000 pero bumulwak naman ang tamod sa puki ng napakagandang chickas. Kung hindi ko binulwak ang tamod, naging kaong pa ito at lolobo ang betlog. Delikado sa prostate cancer kung hindi ka makakakayog ng atleast 2 times a week. Itanong niyo pa sa doctor, advise ng mga yan kumantot ng dalawang beses minimum. Kung may regla shota or missis mo, nandyan ang mga pokpok para pangalagaan ang ating kalusugan. Kung ikaw naman ay naubusan na ng chicks sa beerhouse at ang natitira na lang ay kamukha ni Pokwang at utog na utog ka na kailangan mo na talaga ilabas ang tamod mo, doon ka natalo. Uwi ka na lang at magsalsal para bukas may P3000 ka pa.

Naalala ko noong high school pa ako at napasali ako sa varsity team ng school namin para sa basketball. Ang pangalan ko biglang nakilala sa lugar namin dahil napapanood na nila ako sa mga inter-baranggay leagues at alam nila na may ibubuga ako. Mga bata nanonood sa mga practice namin at pagkaempake na ng mga gamit namin, sila naman ang maglalaro at gagayahin ang mga galaw ko. Mga tambay inaabangan ang umpisa ng interschool league at may kanya-kanya silang analysis kung ano ang tamang taktika at strategy na gagamitin ng bawat koponan. Lagi nila akong sinasabihan kung ano ang dapat kong gawin pagnaglalaro, huwag kabahan, huwag matakot. May mga nagpupustahan kung sino ang magkakampyon. Sa lahat ng sports na paglalabanan, basketball ang inaabangan. Kaya iba rin ang pakiramdam kapag nasali ka sa interschool tournament. Mas mataas pa ito sa mga inter-baranggay. Ang inter-baranggay mga galisin mga putanginang yan. Naghuhugot pa ang mga putangina ng mga taga ibang baryo. Mga referees nakakapikon at walang alam. Mga organizers at officials mga corrupt at mukhang kwarta.

Jason William

Kami na siguro ang may pinakabanban na koponan. Ang eskwelahan namin ay bagsakan ng mga rejects ng ibang school. Maliit lang at iilan lang ang estudyante. Co-ed ang eskwela namin at ang seniors ay wala pang 30 na estudyante. Ang mga lalake ay outnumbered pa ng mga babae kaya sa 15 na lalake sa section namin at pagkatapos mong ibawas ang mga bakla, pandak, lampa at ogag ang matitira na lang ay 6 na lalake na fit para maglaro ng basketball. Dahil sa lakas ng aming desire na sumali sa inter-school athletics carnival na ginaganap kada-taon, nirecruit namin ang mga juniors para makahanap pa ng ibang mga manlalaro. Ang banban talaga ng team namin. Ang aming center ay may bigote na anak ng may ari ng funeraria. Parang robot kung gumalaw buti na lang kahit papaano may shooting. Shooting guard namin ay adik at parang bangkay na sa kapayatan, malalim ang mata, kulay kalabaw at hiwa-hiwalay ang ipin. Madalas nakikita sa tambayan, papasok lang tuwing may exam. Power forward namin ay baboy. Putanginang walang patawad pagdating sa pagkain ubos ang kanin at pechay sa kanya. Kalahati ng team ay mga lasenggero at nagyoyosi. Maniwala kayo, ako lang ang matinong player.

Dalawang linggo bago nagumpisa ang liga kami ay nag eensayo na. Buong araw kami nasa basketball court. Hindi na kami pumapasok. Kami ay exempted. Ganyan kabulok ang eskwela namin, ang eskwela ng mga rejects at kick out. Mga adik, magnanakaw, bakla, lasenggero. Kahit babae mga kick out ng ibang eskwelahan. Mga pokpok putanginang yan 14 years old pa lang laspag na. May isang pokpok nga sa eskwela namin legendary ang kanyang kapokpokan. Pinilahan siya ng isang buong basketball team ng rival school. Totoo ito!

Anyway, back to the story.

Ngayon na may team na kami na puro mga siraulo at mga adik, kailangan naman namin ng coach. At dito nagiging palpak ang sistema sa Pilipinas. Ang pagpili ng coach sa high school level, maging sa baranggay level ay katawa-tawa. Kinuha naming coach, sa rekomendasyon ng isang ponsyo pilato sa team namin, na pinakamayaman at maimpluwensya ay walang iba kung hindi ang tropa niya. Ang tropa niya na ito ay kilala sa lugar namin dahil naglaro din siya sa nakaraang inter-school tournament. College na siya noon at nagaaral sa UST kung saan siya bangkusay ng UST Team B. Bansot siya - maigsi ang biyas. May alam ba sa basketball? Ang maikling sagot - WALA.

Nakita niya titi ni June Mar Fajardo kracken sa laki.

Putanginang gagong coach yan putanginang tuwing naaalala ko naglalaway ako at nagdidilim ang paningin ko parang bubula ang bunganga ko. Dalawang linggo kaming nagtraining. Jogging sa umaga, calisthenics at laro-laro. Tanginang yan. Pag may dumating na mga dayo, lalabanan pero hindi niya palalaruin ang team niya. Siya, ang coach, ang maglalaro kasama ang ibang mga tropa niya na hindi kasali sa school team. Kami manonood lang. Ano natutunan namin? Wala. Kaya binangga ko siya, nireklamo ko sa prinsipal. Putanginang yan kamag-anak pala siya ng prinsipal namin kaya ako ang natalo. Ginawa akong bangkusay. Ang pangalan ko ngayon ay kilalang bangkusay at banban. Hanggang ngayon maaalala nila na ako yung magaling sa inter-baranggay pero bangkusay sa inter-school. Maluha-luha ako nakaupo sa bench katabi ng nagtitinda ng sago at gulaman. Mangiyak-ngiyak ako pag nilalapitan ako ng mga kaibigan ko at mga well wishers - "Ok lang yan pare, makakalaro ka rin." Putanginang coach yan na hanggang yabang lang.

Naeliminate kami at ang tinalo lang naming team ay isang school na humuhugot ng mga janitor. Tanginang yan parang mga robot kung kumilos at mga bwakaw pa. May mga bigote na, tanginang high school pa lang may mga anak na. Sayang lang at non-bearing game na yun dahil eliminated na rin kami. Nakapaglaro ako dahil yung gagong coach namin nahuli ng dating, kaya pinasok ako sa starting line up ng assistant coach na si Allan. Malaki ang utang na loob ko sa kanya. Huli kong balita kay Allan, pumanaw na daw siya dahil sa sakit na cancer. Kung nasaan ka man, maraming salamat. Sana ay nahanap mo na sa langit yung naputol mong braso para maging kananete ka na ulit.

Sarap maging Pinoy. Yeah!

Palpak na sistema na pagpili ng coach sa Pilipinas. Palpak na sistema. Mahilig nga tayo sa basketball, pero sistemang bulok naman. Hindi lang sa basketball nangyayari ito. Makikita mo rin ito sa ibang sports sa Pinas - Football, badminton, volleyball, swimming etc. May coach na walang alam at experience pero naging coach. Tingnan mo history ng mga coach ng PBA - Dante Silverio, Nat Canson, Tony Vasquez, Cesar Jota, Yeng Guiao at Ryan Gregorio. Mga hindi nagbasketball pero naging coach dahil sa lakas ng kanilang connection. Maglalabas ako ng artikulo sa ibang araw tungkol sa mga putanginang ito.

Naalala ko lang ang naranasan ko sa paglalaro ng basketball sa varsity level. Hindi ito kasing taas ng level ng basketball sa FIBA Asia pero ang passion at puso ay iisa lang. Parehong sakit ang nararamdaman sa pagkabigo, at galak sa pagwawagi. Natutuwa ako sa narating ng Pilipinas sa tournament na ito. Ok maging mali sa pustahan,  pero gaya ng nasabi ko sa taas... win-win ito para sa akin. Natalo nga ako sa pusta, pero panalo pa rin kahit papaano. Sana magtuloy-tuloy sila at talunin ang Iran para mas masarap. Pero kahit matalo, ok lang. Na-exceed ng Pilipinas ang expectations ko.

Mabuhay ang Pilipinas!

Bago ako lumayas, gusto ko lang ibahagi sa inyo ang isang magandang poem. Ito ay alay ko para sa inyo, mga mahal kong kababayan.

Minsan may isang panahon
Minsan may isang tao
Minsan may isang panahon para sa isang tao.

Sasagutin ko rin ang ilang mga tanong sa akin ng aking mga taga-subaybay...


Dapat na ba nating kalimutan ang ibang sports dahil nanalo tayo sa basketball? 

Hindi. Kailangan balanse pa rin ang attention natin. Hindi lang sa basketball lumalahok ang Pilipinas. May sumasali din sa tae kwan do, swimming, tennis, athletics at football. Bigyan din sila ng suporta at pondo.

Height is not might? 

Kung wala si Douthit, walang mararating ang Pilipinas. Team effort ang pinakita nila kagabi laban sa Korea at nanalo sila ng wala si Douthit. Pero hindi aabot sa semis ang Pinas kung hindi dahil sa sakripisyo ni Douthit. Sa mga unang laban ng Pilipinas kung hindi makapukol sa tres, kay Douthit binibigay ang bola para kumuha ng puntos sa ilalim. Height is might sa basketball. Pag retire ni Douthit, maghahanap ulit ng naturalised 7 footer ang Pilipinas. At dapat lang natin gawin yan para maging competitive sa basketball.

Bakit hindi dapat tawaging Gilas ang Pilipinas? 

Dahil ang pangalan ng bansa natin ang Pilipinas. Hindi Gilas, hindi rin Gilas Pilipinas. Nabuburat ako sa mga bobong tanga na naghahawak ng placard na may nakasulat na GILAS. Hindi basketball club ang naglalaro. Ito ang bansa mo. Hindi Gilas ang pangalan ng bansa natin, hindi tayo Gilasians. Pilipinas ito, at Pilipino tayo. Putanginang Manay Pangilinan ito eh. Salamat na nga sa pondo, pero hindi mo mabibili ang bansa namin. Smart Gilas kayo pag Jones Cup, invitational tournaments etc. Pero pag FIBA sanctioned events, Pilipinas ang dalhin na pangalan. Ang Saudi ay hindi lumalahok as Mustafa Sadiq Pork Halal, at ang China ay hindi Ching Chong Fuck Condoms. Dapat alam niyo ang difference.

Powerhouse na ba ang Pilipinas sa Asia?

Hindi. Ang powerhouse teams ay consistently nanalo or nakakaabot sa finals ng high level tournaments tulad nito. Hindi counted ang Jones Cup. Dark horse pwede pa. Kung consistent tayo na ipapanalo mga malalaking tournaments, only then will we be considered a powerhouse.