Walang Kinalaman Ang Chemistry

Sino ang basketball megamind sa Pilipinas?

Itong chemistry ay hindi sanhi ng pagkabigo ng Pilipinas sa international tournaments. Ilang beses itong inuulit-ulit sa media at laging talking point ng kung sino mang mapipiling coach. Ito ay palusot na naka-laminate na at laging nilalabas na parang Get Out Of Jail card tuwing mabibigo at magpapakita ng super diyahe na display sa mga tournaments. The best explanation is the simplest one. Ayaw na kasi nating mag analisa at mag-isip dahil sa matinding katamaran na ingrained na sa ating cultura at dala na rin ng sobrang kabobohan.

Kaya tuwing olats ang laging talking points ay lack of preparation time, lack of team chemistry. Minsan nasasali pa ang officiating sa listahan ng mga grievances at palusot ng mga poncio pilatong coach natin na brilliant tactician at basketball mastermind sa isip lang nila. Akala mo naman kung pabor sa atin ang tawag ng mga referee ay mananalo pa rin tayo. Wala ka magagawa sa superior na offensive rebounding at outside shooting ng kalaban natin. At kung wala kang magandang defensive strategy eh mas lalong sasarap ang shooting ng kahit sinong makalaban natin.

Ito isipin niyo. Lahat ng bansa ay wala rin panahon at oras na mag-ensayo at magsanay ng matagal na panahon. Ang national team ay hindi kagaya ng basketball club na naglalaro sa isang tournament at magkakasama ng matagal na panahon at may oras para magamay sa mga complicadong offensive strategy kagaya ng triangle offense. Ang Chicago Bulls ay inabot ng tatlong taon para masanay at magamay ang strategy na yan. Sa international tournaments meron ka lang 3 lingo na pagkakataon para magsanay at 4 lingo para maglaro at gamitin ang inyong mga natutunan.

Yan ang realidad ng international basketball at magagawa mo lang ay kung ano mang humanly na magagawa mo. 

Ang Pilipinas kung tutuusin ay may naghahanda ng mas maaga kung ikukumpara sa ibang bansa. Itong nakaraang World Cup Basketball, sumali pa sa pocket tournaments sa China. Ginamit pa ang SEA Games para mag training. Ginamit pare-parehong players dahil may iisang pool na unti-unting binabawasan habang lumalapit ang tournament. May sapat na oras tayo na napaghandaan yan. Noong 1998 ay nagsama pa ng 2 taon.

Mas mainam na matuto ang team ng offensive strategy na makakabasag at sa mga defensive strategies na maaaring gamitin. Dapat may offensive strategy na magagamit laban sa 2-3 zone, 3-2 zone, man to man, full court press. Ang man to man at full court press ay ginagamit sa professional leagues kagaya ng PBA kaya madaling makakapag-adjust ang mga players ng Pilipinas lalo na at puro professional ang gusto nating ipadala.

Noong Jones Cup na sinalihan natin mga 2008 at ang ginamit ng basketball mastermind ay ang Megamind ng basketball sa Pilipinas na si Yeng Guiao. Yung sobrang galing na coach hindi naniniwala sa regular na starting five basta sino hugutin niya sa bench para mag start sa team niya yun na yun talagang Megamind naubos buhok sa sobrang tindi na radiation sa utak niya. Hindi niya kayang basagin ang zone defense ng kalaban kasi puro bwakaw pinadalang player kaya hindi makascore sa transition. Mga player niya kagaya ni Cyrus Baguio na inuuna porma ayaw ipasa ang bola sa una para maka-score sa fastbreak. Sobrang megamind talaga. Yan ang madami tayo mga basketball megaminds.

Sa nakaraang World Cup Basketball ang ating basketball genius na si Chot Reyes puro na naman chemistry ang palusot. Eh kung titingnan mo mabuti ang dahilan ng pagkatalo nila ay dahil sa individual errors. Walang kinalaman sa chemistry. Ang gusto ata ng basketball scientist na si Chot Reyes ay magsuot ng labcoat ang mga players at magtimpla ng mga chemical sa court eh. 

Individual errors, uulitin ko. At ang individual errors ay sanhi ng low basketball IQ ng mga player. Kung tutuusin ay hindi naman kasalanan ng mga basketball megaminds natin yan. Yan ang kasalanan basketball culture sa Pilipinas na dapat i-correct ng basketball governing body kagaya ng SBP. Balikan niyo grassroots at gabayan ng mabuti mga kabataan at coaches. Diyan manggagaling future players at balang araw maging totoong mga megaminds ng basketball ang mga hudas na yan. 

Sisihan Portion - Da Recap of Pilipinas Contra Sa Angola

Ang ating agimat.

At malapit na akong maka trifecta. Bigo ang Pilipinas laban sa Angola sa FIBA World Cup 2023. Sadyang mas malakas ang mga manlalaro ng Angola na ginamit ang kanilang laki at lakas sa ilalim at husay sa pagbuslo ng mga tres para tayo ay talunin. Mautak din ang kanilang coach compara sa coach Banchot natin na walang alam sa basketball na ewan ko ba kung bakit hindi siya tinatablan ng hiya.

Pagusapan at pagaralan natin ang kanilang laban para maunawaan natin kung bakit tayo kinulang. Sa pamamagitan ng statistics ng laban, may silver lining ang lahat kahit sa basketball. Kung hindi man tayo manalo sa laban, panalo pa rin tayo dahil natuto tayo mag analyze. Kaya tuwing may mga laban, punta agad sa website para kunin ang game stats. Basahing maigi ang mga figures. Panoorin ulit ang laro para makita niyo ibang mga bagay kagaya ng mga player movements. Iba kasi pag binase mo lang sa unang viewing mo dahil na-dazzle ka sa magagandang galawan. Sa second viewing makikita mo na ang ibang kapalpakan.

1st Quarter

First quarter pa lang ay dehado na tayo sa offensive rebounds. Kahit na natapos ang first quarter na pabor sa Pilipinas sa score na 19 - 12, ang Angola ay nakakuha kaagad ng 9 offensive rebounds. Dahil dito mas madaming shot attempts ang Angola kung bibilangin niyo ang 2nd chance opportunities. Ang Angola ay may 20 shot attempts, mas madami ng tatlo sa Pilipinas na may 17 shot attempts lamang. Sadyang maalat lang ang Angola sa first quarter. Dito pa lang ay na-remediohan na dapat ni Coach Banchot ang issue natin - kailangan kontrolin ang rebounds at mas maging efficient sa offense. Dapat bawasan ang turnovers at sa bawat play ay makatira tayo. 

Simple ang strategy ng Angola, ipitin at pahirapan si Jordan Clarkson na siyang offensive weapon natin. Kailangan mag step up ang mga kakampi niya kagaya nila Ramos, Fajardo at Edu. Hirap na hirap si Clarkson dahil malaki na nga nagbabantay sa kaniya, may nag aabang pa na dalawang 6'11 na forwards sa ilalim. Yan ang palatandaan na may mahusay na scouting, gameplan at tactical ang coaching staff ng Angola.

2nd Quarter

Sa second quarter, ginanahan na ang Angola at nag settle kaagad sila. Kagaya sa first quarter mas madaming shot attempts ang Angola na may 18 kumpara sa Pilipinas na may 16 lang. Nakakatira din ng maluwag ang Angola sa tres na may 11 attempts kumpara sa ating 7. Sa 11 attempts nila sa tres sila ay buenas na nakakuha ng 5 three pointers samantalang tayo naka dalawa lang. 

Nagpakita ang Angola ng high IQ at napaka efficient na basketball. Ang fastbreak points din bukod sa successful three pointers ang nagbalik sa kanila sa laban. Ang zone defense nila ay epektibo para pigilan ang Pilipinas na may Jordan Clarkson na mahilig umatake at mahina ang perimeter shooting.

Diciplinado din ang Angola sa defensa na walang napuntang Pilipino sa foul line. 100% naman ang Angola sa free throws. At epektibo ang stifling defense nila napressure at napiliting magcommit ng 6 na turnovers ang Pilipinas.

Pero kahit papaano ay bumawi naman tayo sa offensive rebounding. Nakakuha tayo ng 4 kumpara sa Angola na may 3. Yan ay dahil sa presence ng 7'3 na si Kai Sotto. Kaya ang palusot ni Banchot na walang favorable match-ups si Kai Sotto laban sa Dominican Republic ay basurang mabaho. Patunay lamang na ang 7'3 ay good match up kahit anong araw pagdating sa basketball.

3rd Quarter

Hindi natin maungusan ang Angola dahil pa rin sa limitadong field goal attempts. Hindi pa rin natin ma-control ang mga turnovers at nadaigan na naman tayo sa offensive rebounding. May 6 na offensive rebounds ang Angola at tayo ay naka 2 lang. Hindi rin mabasag ang defensa ng Angola dahil sa dikitan at organisadong defensa laban sa mga perimeter shooters natin kaya nakakuha lang ang Pilipinas ng 1 three pointer habang ang Angola ay naka 2.

Kung anong magandang laro ang pinakita ni CJ Perez sa 1st Quarter ay naglaho na dahil sa 2 turnovers na na-commit niya. Nag capitalize ang Angola sa turn overs na nag resulta sa mga fast break points samantalang tayo naman ay bokya dito.

4th Quarter

Pinakita na ng Angola ang kanilang class sa huling yugto ng laban. Alam na nila ang tendency ng Pilipinas na naglalaho at nagigiba sa 4th Quarter lalo na sa huling 6 minutes. Pagaralan niyo stats at history natin. Ito ang sumpa natin sa ilalim ng mga local coaches. Dahil sa tendency na rin ni Banchot na ibabad ang mga starters niya kaya pagdating ng 4th Quarter ay bumababa na ang form at pumapasok na ang fatigue.

Importante talaga na alagaan ang mga player at huwag hayaang mag-peak ng maaga. Alam niyo naman nangyayari pag nag peak ang player, bumababa na ang form nito kaya susi ay mahusay na player rotation.

Lumobo ang kalamangan ng 14 points at nagunahan na papunta sa exit ang mga fans dahil alam nilang wala na. Bino-boo nila pag nakikita ang mukha ni Banchot sa screen dahil alam naman  ng lahat na yan ang sumpa ng Pilipinas National Team mula nang umepal siya at paalisin si Tab Baldwin. Huwag na tayo magkunwari.

Maalat na ang mga kamay ng Pilipinas sa 3 points. Sa 7 na attempts sa rainbow territory at walang naibuslo. Inalat na din ang Angola sa tres pero sila ay nakabutas ng 2 sa 8 attempts including the dagger in the last 2 minutes kung saan naghahabol tayo. Nabuhayan naman tayo nang ipasok si Kai Sotto at sa wakas ay pinasok na rin si Rhenz Abando kung kaya nakahabol tayo para maibaba ng 5 ang kalamangan. Kaso biglang nakashoot sa tres ang Angola sa susunod na possession mga 45 seconds na lang nag natitira sa laro dahil sa kabobohan ni Pogoy na boyfriend ni Banchot nang iwanan niya sa wings ang Angolan para i-double team ang centro ng Angola. Nang makita niya na si Pogoy ay wala na sa puesto niya, alam niya kaagad na walang bantay yung shooter nila sa wings kaya nag crosscourt pass para sa isang matalim na punyal sa puso natin. 

It's A Wrap!

Ang mga Angolans ay may magandang distribution ng puntos. Sa koponan nila lima ang naka-double digits sa scoring. Maganda din ang rotation nila dahil si Goncalves at Bruno Fernando lang ang naglaro ng 31 minutes.

Sa Pilipinas naman may magandang ball movement na at may konting fluidity. Mahina lang ang decision making na kung maiiwasan sana ay baka palarin naman sa susunod. Naka-recognize din ng magandang match up kung saan pinostehan ng mas matangkad na si Pogoy si Dundao na nagresulta sa ilang puntos noong 3rd Quarter. Ito naman ay agad na naremediyohan ng Angola at pinalitan ng mas matangkad at mas malakas na guard. 

Matagal din bago nag zone defense ang Pilipinas dahil inaararo sila ng tatlong malalaki sa ilalim. Nang mag zone defense naman ang Pilipinas ay pinaulanan tayo ng mga tres dahil mabagal tayo mag react sa defensa at maganda ang positioning ng mga shooters nila.

Pinasok si Kai Sotto noong 3rd Quarter at doon nagkaroon tayo ng chansa sa mga rebounds at nag iba dynamics ng ofensa ng Angola. Yan kahiligan ni Banchot sa small ball boggles the mind. May Ferrari ka na pero minamaneho mo na parang Sarao. 

Malaking bagay experience nila Sotto, Abando, Edu at Ramos sa paglalaro sa mga liga sa labas ng Pilipinas na gumagamit ng international rules. Kung sila ang ibabad para suportahan si Clarkson baka nagiba ang kapalaran natin. Ang high IQ basketball ni Abando ay pinamalas niya sa larong ito. Kung pinasok lang ng mas maaga eh di baka maagang nakahabol or baka hindi pa tayo natambakan. Maganda ang lateral movements niya at kumikilos nang wala ang bola. Hindi niya kailangan mag crave sa bola para maging effective.

Dapat si Ravena ay huwag nagbabasa ng social media dahil apektado ang laro at diskarte niya. May isang possession na ayaw niya mag dribble siguro iniisip niya na i-criticize siya at sabihin puro siya dribble. Kailangan mo rin mag dribble kaysa naman sa parang tuod, hindi siya nakaposition ng mabuti para maghanap ng mapapasahan. Nakakasira ng IQ ang makinig sa mga obobs sa social media.

Si Clarkson ang talisman ng Pilipinas. Maganda ang ginagawa niya na pinapasa niya ang bola sa mga kakampi niya pag na-attract niya ang mga defenders. All around ang performance niya at kung wala siya sa team natin ay malamang tambak tayo at matagal nang naguwian ang mga tao. Hindi rin tama obserbasyon ng ibang mga bobo sa social media na siya ay bwakaw. Yun ay stratehiya ni Banchot at hindi gumagalaw mga kakampi niya. Kita niyo sa larong ito pag naka puesto ng mabuti mga kakampi niya pinapasa niya. Makaka-average ba yan ng 7 assists per game kung bwakaw? Kung wala rin si Clarkson sa team baka nauwi na naman sa rambol dahil ang ilalagay ni Banchot pag wala mga de calidad na player katulad niya ay mga batang hamog na kagaya na lang nila Abueva.

May pag-asa pa naman ang Pinas kung tatalunin natin ang Italy at mananalo Dominican Republic sa Day 3 ng group stage. Tingnan niyo rin lagi ang game stats at pagaralan ito para naman  gumana mga utak biya ninyo. Huwag maging utak biya na puro dunks, dribble at porma lang ang tinitingnan. Tingnan niyo rin ang numbers para tumaas ang inyong basketball IQ. Kung hindi matutulad kayo kila Banchot Reyes at Yeng Guiao at yan ang ayaw na ayaw nating mangyari.

Finally, natalo din tayo sa coaching. Mabagal mag adjust - noong inaararo tayo sa ilalim, hindi mag zone. Noong nag zone defense naman, hindi i-modify para mahabol mga shooters. Puede naman 3-2 zone para covered lahat ng area lalo na maraming spot up shooters. Siguro nag Google muna kung anong stratehiya gagamitin niya kasi wala talaga siyang alam. Hindi talaga uubra ang PBA coach na outdated ang mga methods at bulok ang philosophy. Kahit si Tim Cone pa ilagay niyo diyan, pareho lang resulta niyan. Huwag niyo na rin ipilit si Yeng Guiao dahil noong 2019 FIBA World Cup, yan si kalbo ang coach at dead last tayo. Dead last din ang Rain or Shine niya sa isang tournament na sinalihan nila kung saan pinagtatalo sila ng mga University teams. Siya rin ang salarin kung bakit hindi makapasok mga foreign coaches sa atin - sampong taon nang presidente ng BCAP si Guiao.

 

Bakit Walang Asenso Ang Basketball Sa Pilipinas?

Mamaya na linisin ang basura natin, basketball muna tayo.

Ilang beses ko ba sasabihin na ang basketball ay hindi para sa mga Pilipino? Sa sobrang pagpupumilit natin na maging dominante sa larangan ng basketball eh nagmumukhang mga asong ulol na dapat ipadala sa Ilocos para itali sa puno at paluin ng dos por dos ng mga Ilocano para may laman ang kanilang mga kumakalam na sikmura. Hindi ba pinagmamalaki natin na magaling ang mga Pilipino sa gulangan sa basketball? Tuwing balyahan ang paguusapan ay hindi mapipigilan ang mga kwento ng Crispa - Toyota rivalry. Mga siko na lumilipad at mga manlalaro na sinasahod. Mga player na naging baldado paglipas ng alikabok ng mga gulo at suntukan sa loob ng court. Kung papakinggan mo mga storya na yan iisipin mo talaga na matitibay ang mga Pinoy. Pero base sa reactions ng mga players at team officials ng Galis sa social media, hindi pala sila matitibay. Mga pikon lang talaga na hahanap ng dahilan para i-justify ang mga kalokohan nila.

Balikan natin ang laro ng Galis kontra sa Australia noong 8 ng Julio 201. Sila ay ginawang katawatawa sa loob ng court. Hindi makapasa ng maayos laging naiintercept, hindi makabuslo kahit simpleng free throw, nabubuta at umaaray pag binabangga ng mga mas malalaki at pisikal na mga mama ng Australian Boomers. Diyan pa lang eh magdududa ka na sa tigas ng mga kumag na Galis na ito. Totoo nga na naging mga pampered bitches itong mga primadona professional players ng Asia's first ever pay for play basketball loop. Pero bukod sa pagiging mga pampered dickheads ang Galis, diyan pumapasok ang height is might na adage. Kung gaano ka kalaki, ganon ka rin kalakas. Kaya kung ang babangga sa iyo ay mas malaki, natural na masasaktan ka. Agrabyado ka. At alam naman natin ang Pinoy na kapag natatalo sa pisikal ay madaling magalit. Ayun na nga ang nangyari at pinakita natin sa mundo kung anong klaseng mga abnormal tayo.

No rules, no blood, no foul.

Nakaabot nga ang Galis sa FIBA World Cup pero anong nangyari doon? Banban ng coach na walang solution at walang mahugot sa experience niya para lutasin at bigyan naman tayo ng magandang resulta. Walang naipanalo at ang pagkakatalo ay legendary. Tinambakan pa tayo ng Serbia sa isa sa mga pinaka lopsided na games sa history ng basketball. Alam namin nating dehado na tayo sa height pa lang pera sana naman para sa isang bansa na panatiko sa basketball ay ipakita natin na panatiko talaga tayo at pahirapan sila kahit malalaki. Eh ang nangyari ay paulit-ulit na play at stratehiya na parang ang dali-daling talunin ang bansa natin. Simpleng plays na hindi kayang depensahan at mga players na pinadala ay mga manlalarong kulang na kulang ang skill set. Kung wala tayong naturalized player siguradong hindi tayo makakarating doon. Sa laban natin sa Italy binigyan natin sila ng 15 three point conversions for 49% shooting sa three point area. Ano bang klaseng depensa yan?

Kung totoong magaling tayo sa basketball at dapat respetuhin, bakit walang kumikilala sa atin sa paborito nating sports? Sa NBA walang Pinoy. Huwag niyo isama si Clarkson kita niyo nga kahit FIBA hindi pumabor sa atin eh. Si Clarkson ay isang Americano kahit ang nanay niya ay Pinay, lumaki siya sa America, iba ang wavelength ng pagiisip niya kumpara sa atin na nagkamalay at natuto ng kalokohan sa Pilipinas. Kahit kumakain pa siya ng adobo at sinigang, si Clarkson ay Americano. At huli na para siya ay lumipat bakod para lang makapaglaro sa Olympics at Basketball World Cup. Ang isipin niyo ay kung bakit sa milyon-milyong mga Pilipino na naglalaro ng basketball ay wala ni-isa ang nakapasok sa NBA. Walang homegrown Filipino na natuto ng basketball sa Filipino basketball system. Kainin niyo muna yan.

Kung totoong magaling tayo sa basketball bakit wala tayo sa mapa ng basketball sa mundo? Ang mga Americano lalo na mga imports na nagpupunta ng Pilipinas ay nagugulat sa klase ng passion at fanaticism sa basketball. Hindi nila alam yan? Kasi walang representation ang Pinoy sa basketball sa world stage. At ang national team natin ay kahiya-hiya. Idagdag mo na din ang problema ng politica sa basketball kaya wala tayong sustainable na programa na kayang ipagpatuloy. At kamusta naman ang grassroots natin? Tingnan mo mga baranggay leagues natin, walang organization at hindi regulated ng SBP.

Kung totoong magagaling tayo sa basketball bakit hindi tayo nagpapadala ng coaches para sa employment opportunity sa ibang bansa? Kung walang Pinoy na coach sa NBA, bakit kahit sa neighboring countries natin kagaya ng South Korea at China ay walang Pinoy na coach? Dahil alam nila na banban ang mga coach natin. Wala kasi tayong programa at ang mga coach natin ay hindi intelehente at producto lang ng migo system - naging coach lang kasi ang daming mga kilala sa matataas ng puesto. Kagaya nila Yeng Guiao. Naglaro ba yan ng basketball on a professional level? Nirepresenta ba niya ang Pilipinas sa Asian Games man lang bilang manlalaro? Hindi. Diretso coach siya dahil ang tatay niyang Governor ng Pampangga ay maraming kakilala. Sa PABL yan unang nag coach at nang umakyat ang Swift sa PBA ay dinala siya kaya ayun PBA coach kaagad instantly. Nakita niyo naman kung gaano kalala ang performance ng Galis sa FIBA World Cup. Kung paano yan napiling coach ulit ay hindi ko na alam dahil sa Asian Games noon kulelat din tayo noong hinawakan niya ang coaching job ng national team natin.

Hindi ko nakikita na aasenso pa tayo diyan. Pero kung seryoso ang SBP ang una nilang gawin ay huwag ibigay sa negosyante na may vested interest ang pamamalakad ng SBP nang sa gayon ay maiiwasan ang favouritism sa pagpili ng player na magrerepresenta sa bansa. Maiiwasan ang damutan at petty bickering at inggitan. Gawaan din ng parang ng SBP kung paano bantayan ang nangyayari sa grassroots - mga baranggay leagues. Diyan maguumpisa ang mga future na players ng bansa. Ibig sabihin kahit mga coaches ng mga teams sa baranggay ay dapat na kumuha ng training at magkaroon ng lisensya para magcoach ng isang koponan. Hindi yung kung sino-sinong Poncio Pilato ang kukunin. Itapon ang lumang sistema na yan. Kailangan din bigyan ng training ang mga officials - mga kumukuha ng stats, referees at organizers. Mag establish dapat ang SBP ng club system dahil ito rin ang pagkukuhanan nila ng funds at hindi na aasa pa sa mga corporations na may pansariling interes lang.

Masunod man o hindi ang mga suggestion ko wag rin tayong umasa na may milagrong mangyayari at magiging world beaters tayo. Height is might sa basketball. Tayong mga Pinoy ay hindi nabiyayaan ng height kaya mag enjoy na lang tayo sa panonood at kagaya nga ng sinabi ni Jaworski - "Huwag ka nang umasa pa!"

Mahilig Sa Basketball Pero Ang Basketball Walang Hilig Sa Iyo

Natalo ako sa pustahan at sa unang pagkakataon sa buhay ko, ok lang na matalo dahil kahit papaano ay panalo pa rin. Pag pumupusta ako sa mga laban ni Pacquiao lagi akong tumataya sa kalaban. Kapag nanalo si Pacquiao, sunog ang pera ko. Ok lang yun dahil panalo pa rin. Kung matalo naman si Pacquiao, triple naman ang pera ko. Natalo nga ang kampeon mo, doble naman ang pera mo, tapos may pang beerhouse ka na para mag 2 rounds ng kantot sa VIP kaya kahit papaano saya-saya ng buhay! Kaya nga walang suicide bomber na Pinoy dahil kung magpakamatay sila, hindi na sila makakapag beerhouse. Isipin niyo kung boring ang buhay ng mga Pinoy kagaya ng mga Arabo, alukin mo ng suicide bombing missions para kumita ng pera at magkaroon ng 7 virgins sa paraiso eh di lagot tayo. Buti na lang at may beerhouse at humihirap ang ekonomiya natin. Dahil sa pagbagsak ng ekonomiya, maraming mga tisay ngayon ang naghihirap at kumakapit sa patalim. Walang suicide bombing dahil ang saya-sayang mamuhay sa Pilipinas!

Naniniwala naman talaga ako eh. Ahihihihi.

Ngayon natalo ako sa pustahan na hindi makakapasok sa top 8 ang Pilipinas. Dead wrong ako sa aking pusta pero ok lang din dahil pasok naman ang Pinas sa World Cup ng basketball. Panalo pa rin. Laging win-win ang kinalalabasan. Parang pagpunta sa beerhouse sabi nila nasasayang lang ang pera doon. Pero panalo pa rin basta panalong chicks ang pipiliin mo. Lumipad ang P3000 pero bumulwak naman ang tamod sa puki ng napakagandang chickas. Kung hindi ko binulwak ang tamod, naging kaong pa ito at lolobo ang betlog. Delikado sa prostate cancer kung hindi ka makakakayog ng atleast 2 times a week. Itanong niyo pa sa doctor, advise ng mga yan kumantot ng dalawang beses minimum. Kung may regla shota or missis mo, nandyan ang mga pokpok para pangalagaan ang ating kalusugan. Kung ikaw naman ay naubusan na ng chicks sa beerhouse at ang natitira na lang ay kamukha ni Pokwang at utog na utog ka na kailangan mo na talaga ilabas ang tamod mo, doon ka natalo. Uwi ka na lang at magsalsal para bukas may P3000 ka pa.

Naalala ko noong high school pa ako at napasali ako sa varsity team ng school namin para sa basketball. Ang pangalan ko biglang nakilala sa lugar namin dahil napapanood na nila ako sa mga inter-baranggay leagues at alam nila na may ibubuga ako. Mga bata nanonood sa mga practice namin at pagkaempake na ng mga gamit namin, sila naman ang maglalaro at gagayahin ang mga galaw ko. Mga tambay inaabangan ang umpisa ng interschool league at may kanya-kanya silang analysis kung ano ang tamang taktika at strategy na gagamitin ng bawat koponan. Lagi nila akong sinasabihan kung ano ang dapat kong gawin pagnaglalaro, huwag kabahan, huwag matakot. May mga nagpupustahan kung sino ang magkakampyon. Sa lahat ng sports na paglalabanan, basketball ang inaabangan. Kaya iba rin ang pakiramdam kapag nasali ka sa interschool tournament. Mas mataas pa ito sa mga inter-baranggay. Ang inter-baranggay mga galisin mga putanginang yan. Naghuhugot pa ang mga putangina ng mga taga ibang baryo. Mga referees nakakapikon at walang alam. Mga organizers at officials mga corrupt at mukhang kwarta.

Jason William

Kami na siguro ang may pinakabanban na koponan. Ang eskwelahan namin ay bagsakan ng mga rejects ng ibang school. Maliit lang at iilan lang ang estudyante. Co-ed ang eskwela namin at ang seniors ay wala pang 30 na estudyante. Ang mga lalake ay outnumbered pa ng mga babae kaya sa 15 na lalake sa section namin at pagkatapos mong ibawas ang mga bakla, pandak, lampa at ogag ang matitira na lang ay 6 na lalake na fit para maglaro ng basketball. Dahil sa lakas ng aming desire na sumali sa inter-school athletics carnival na ginaganap kada-taon, nirecruit namin ang mga juniors para makahanap pa ng ibang mga manlalaro. Ang banban talaga ng team namin. Ang aming center ay may bigote na anak ng may ari ng funeraria. Parang robot kung gumalaw buti na lang kahit papaano may shooting. Shooting guard namin ay adik at parang bangkay na sa kapayatan, malalim ang mata, kulay kalabaw at hiwa-hiwalay ang ipin. Madalas nakikita sa tambayan, papasok lang tuwing may exam. Power forward namin ay baboy. Putanginang walang patawad pagdating sa pagkain ubos ang kanin at pechay sa kanya. Kalahati ng team ay mga lasenggero at nagyoyosi. Maniwala kayo, ako lang ang matinong player.

Dalawang linggo bago nagumpisa ang liga kami ay nag eensayo na. Buong araw kami nasa basketball court. Hindi na kami pumapasok. Kami ay exempted. Ganyan kabulok ang eskwela namin, ang eskwela ng mga rejects at kick out. Mga adik, magnanakaw, bakla, lasenggero. Kahit babae mga kick out ng ibang eskwelahan. Mga pokpok putanginang yan 14 years old pa lang laspag na. May isang pokpok nga sa eskwela namin legendary ang kanyang kapokpokan. Pinilahan siya ng isang buong basketball team ng rival school. Totoo ito!

Anyway, back to the story.

Ngayon na may team na kami na puro mga siraulo at mga adik, kailangan naman namin ng coach. At dito nagiging palpak ang sistema sa Pilipinas. Ang pagpili ng coach sa high school level, maging sa baranggay level ay katawa-tawa. Kinuha naming coach, sa rekomendasyon ng isang ponsyo pilato sa team namin, na pinakamayaman at maimpluwensya ay walang iba kung hindi ang tropa niya. Ang tropa niya na ito ay kilala sa lugar namin dahil naglaro din siya sa nakaraang inter-school tournament. College na siya noon at nagaaral sa UST kung saan siya bangkusay ng UST Team B. Bansot siya - maigsi ang biyas. May alam ba sa basketball? Ang maikling sagot - WALA.

Nakita niya titi ni June Mar Fajardo kracken sa laki.

Putanginang gagong coach yan putanginang tuwing naaalala ko naglalaway ako at nagdidilim ang paningin ko parang bubula ang bunganga ko. Dalawang linggo kaming nagtraining. Jogging sa umaga, calisthenics at laro-laro. Tanginang yan. Pag may dumating na mga dayo, lalabanan pero hindi niya palalaruin ang team niya. Siya, ang coach, ang maglalaro kasama ang ibang mga tropa niya na hindi kasali sa school team. Kami manonood lang. Ano natutunan namin? Wala. Kaya binangga ko siya, nireklamo ko sa prinsipal. Putanginang yan kamag-anak pala siya ng prinsipal namin kaya ako ang natalo. Ginawa akong bangkusay. Ang pangalan ko ngayon ay kilalang bangkusay at banban. Hanggang ngayon maaalala nila na ako yung magaling sa inter-baranggay pero bangkusay sa inter-school. Maluha-luha ako nakaupo sa bench katabi ng nagtitinda ng sago at gulaman. Mangiyak-ngiyak ako pag nilalapitan ako ng mga kaibigan ko at mga well wishers - "Ok lang yan pare, makakalaro ka rin." Putanginang coach yan na hanggang yabang lang.

Naeliminate kami at ang tinalo lang naming team ay isang school na humuhugot ng mga janitor. Tanginang yan parang mga robot kung kumilos at mga bwakaw pa. May mga bigote na, tanginang high school pa lang may mga anak na. Sayang lang at non-bearing game na yun dahil eliminated na rin kami. Nakapaglaro ako dahil yung gagong coach namin nahuli ng dating, kaya pinasok ako sa starting line up ng assistant coach na si Allan. Malaki ang utang na loob ko sa kanya. Huli kong balita kay Allan, pumanaw na daw siya dahil sa sakit na cancer. Kung nasaan ka man, maraming salamat. Sana ay nahanap mo na sa langit yung naputol mong braso para maging kananete ka na ulit.

Sarap maging Pinoy. Yeah!

Palpak na sistema na pagpili ng coach sa Pilipinas. Palpak na sistema. Mahilig nga tayo sa basketball, pero sistemang bulok naman. Hindi lang sa basketball nangyayari ito. Makikita mo rin ito sa ibang sports sa Pinas - Football, badminton, volleyball, swimming etc. May coach na walang alam at experience pero naging coach. Tingnan mo history ng mga coach ng PBA - Dante Silverio, Nat Canson, Tony Vasquez, Cesar Jota, Yeng Guiao at Ryan Gregorio. Mga hindi nagbasketball pero naging coach dahil sa lakas ng kanilang connection. Maglalabas ako ng artikulo sa ibang araw tungkol sa mga putanginang ito.

Naalala ko lang ang naranasan ko sa paglalaro ng basketball sa varsity level. Hindi ito kasing taas ng level ng basketball sa FIBA Asia pero ang passion at puso ay iisa lang. Parehong sakit ang nararamdaman sa pagkabigo, at galak sa pagwawagi. Natutuwa ako sa narating ng Pilipinas sa tournament na ito. Ok maging mali sa pustahan,  pero gaya ng nasabi ko sa taas... win-win ito para sa akin. Natalo nga ako sa pusta, pero panalo pa rin kahit papaano. Sana magtuloy-tuloy sila at talunin ang Iran para mas masarap. Pero kahit matalo, ok lang. Na-exceed ng Pilipinas ang expectations ko.

Mabuhay ang Pilipinas!

Bago ako lumayas, gusto ko lang ibahagi sa inyo ang isang magandang poem. Ito ay alay ko para sa inyo, mga mahal kong kababayan.

Minsan may isang panahon
Minsan may isang tao
Minsan may isang panahon para sa isang tao.

Sasagutin ko rin ang ilang mga tanong sa akin ng aking mga taga-subaybay...


Dapat na ba nating kalimutan ang ibang sports dahil nanalo tayo sa basketball? 

Hindi. Kailangan balanse pa rin ang attention natin. Hindi lang sa basketball lumalahok ang Pilipinas. May sumasali din sa tae kwan do, swimming, tennis, athletics at football. Bigyan din sila ng suporta at pondo.

Height is not might? 

Kung wala si Douthit, walang mararating ang Pilipinas. Team effort ang pinakita nila kagabi laban sa Korea at nanalo sila ng wala si Douthit. Pero hindi aabot sa semis ang Pinas kung hindi dahil sa sakripisyo ni Douthit. Sa mga unang laban ng Pilipinas kung hindi makapukol sa tres, kay Douthit binibigay ang bola para kumuha ng puntos sa ilalim. Height is might sa basketball. Pag retire ni Douthit, maghahanap ulit ng naturalised 7 footer ang Pilipinas. At dapat lang natin gawin yan para maging competitive sa basketball.

Bakit hindi dapat tawaging Gilas ang Pilipinas? 

Dahil ang pangalan ng bansa natin ang Pilipinas. Hindi Gilas, hindi rin Gilas Pilipinas. Nabuburat ako sa mga bobong tanga na naghahawak ng placard na may nakasulat na GILAS. Hindi basketball club ang naglalaro. Ito ang bansa mo. Hindi Gilas ang pangalan ng bansa natin, hindi tayo Gilasians. Pilipinas ito, at Pilipino tayo. Putanginang Manay Pangilinan ito eh. Salamat na nga sa pondo, pero hindi mo mabibili ang bansa namin. Smart Gilas kayo pag Jones Cup, invitational tournaments etc. Pero pag FIBA sanctioned events, Pilipinas ang dalhin na pangalan. Ang Saudi ay hindi lumalahok as Mustafa Sadiq Pork Halal, at ang China ay hindi Ching Chong Fuck Condoms. Dapat alam niyo ang difference.

Powerhouse na ba ang Pilipinas sa Asia?

Hindi. Ang powerhouse teams ay consistently nanalo or nakakaabot sa finals ng high level tournaments tulad nito. Hindi counted ang Jones Cup. Dark horse pwede pa. Kung consistent tayo na ipapanalo mga malalaking tournaments, only then will we be considered a powerhouse.