Mahilig Sa Basketball Pero Ang Basketball Walang Hilig Sa Iyo

Natalo ako sa pustahan at sa unang pagkakataon sa buhay ko, ok lang na matalo dahil kahit papaano ay panalo pa rin. Pag pumupusta ako sa mga laban ni Pacquiao lagi akong tumataya sa kalaban. Kapag nanalo si Pacquiao, sunog ang pera ko. Ok lang yun dahil panalo pa rin. Kung matalo naman si Pacquiao, triple naman ang pera ko. Natalo nga ang kampeon mo, doble naman ang pera mo, tapos may pang beerhouse ka na para mag 2 rounds ng kantot sa VIP kaya kahit papaano saya-saya ng buhay! Kaya nga walang suicide bomber na Pinoy dahil kung magpakamatay sila, hindi na sila makakapag beerhouse. Isipin niyo kung boring ang buhay ng mga Pinoy kagaya ng mga Arabo, alukin mo ng suicide bombing missions para kumita ng pera at magkaroon ng 7 virgins sa paraiso eh di lagot tayo. Buti na lang at may beerhouse at humihirap ang ekonomiya natin. Dahil sa pagbagsak ng ekonomiya, maraming mga tisay ngayon ang naghihirap at kumakapit sa patalim. Walang suicide bombing dahil ang saya-sayang mamuhay sa Pilipinas!

Naniniwala naman talaga ako eh. Ahihihihi.

Ngayon natalo ako sa pustahan na hindi makakapasok sa top 8 ang Pilipinas. Dead wrong ako sa aking pusta pero ok lang din dahil pasok naman ang Pinas sa World Cup ng basketball. Panalo pa rin. Laging win-win ang kinalalabasan. Parang pagpunta sa beerhouse sabi nila nasasayang lang ang pera doon. Pero panalo pa rin basta panalong chicks ang pipiliin mo. Lumipad ang P3000 pero bumulwak naman ang tamod sa puki ng napakagandang chickas. Kung hindi ko binulwak ang tamod, naging kaong pa ito at lolobo ang betlog. Delikado sa prostate cancer kung hindi ka makakakayog ng atleast 2 times a week. Itanong niyo pa sa doctor, advise ng mga yan kumantot ng dalawang beses minimum. Kung may regla shota or missis mo, nandyan ang mga pokpok para pangalagaan ang ating kalusugan. Kung ikaw naman ay naubusan na ng chicks sa beerhouse at ang natitira na lang ay kamukha ni Pokwang at utog na utog ka na kailangan mo na talaga ilabas ang tamod mo, doon ka natalo. Uwi ka na lang at magsalsal para bukas may P3000 ka pa.

Naalala ko noong high school pa ako at napasali ako sa varsity team ng school namin para sa basketball. Ang pangalan ko biglang nakilala sa lugar namin dahil napapanood na nila ako sa mga inter-baranggay leagues at alam nila na may ibubuga ako. Mga bata nanonood sa mga practice namin at pagkaempake na ng mga gamit namin, sila naman ang maglalaro at gagayahin ang mga galaw ko. Mga tambay inaabangan ang umpisa ng interschool league at may kanya-kanya silang analysis kung ano ang tamang taktika at strategy na gagamitin ng bawat koponan. Lagi nila akong sinasabihan kung ano ang dapat kong gawin pagnaglalaro, huwag kabahan, huwag matakot. May mga nagpupustahan kung sino ang magkakampyon. Sa lahat ng sports na paglalabanan, basketball ang inaabangan. Kaya iba rin ang pakiramdam kapag nasali ka sa interschool tournament. Mas mataas pa ito sa mga inter-baranggay. Ang inter-baranggay mga galisin mga putanginang yan. Naghuhugot pa ang mga putangina ng mga taga ibang baryo. Mga referees nakakapikon at walang alam. Mga organizers at officials mga corrupt at mukhang kwarta.

Jason William

Kami na siguro ang may pinakabanban na koponan. Ang eskwelahan namin ay bagsakan ng mga rejects ng ibang school. Maliit lang at iilan lang ang estudyante. Co-ed ang eskwela namin at ang seniors ay wala pang 30 na estudyante. Ang mga lalake ay outnumbered pa ng mga babae kaya sa 15 na lalake sa section namin at pagkatapos mong ibawas ang mga bakla, pandak, lampa at ogag ang matitira na lang ay 6 na lalake na fit para maglaro ng basketball. Dahil sa lakas ng aming desire na sumali sa inter-school athletics carnival na ginaganap kada-taon, nirecruit namin ang mga juniors para makahanap pa ng ibang mga manlalaro. Ang banban talaga ng team namin. Ang aming center ay may bigote na anak ng may ari ng funeraria. Parang robot kung gumalaw buti na lang kahit papaano may shooting. Shooting guard namin ay adik at parang bangkay na sa kapayatan, malalim ang mata, kulay kalabaw at hiwa-hiwalay ang ipin. Madalas nakikita sa tambayan, papasok lang tuwing may exam. Power forward namin ay baboy. Putanginang walang patawad pagdating sa pagkain ubos ang kanin at pechay sa kanya. Kalahati ng team ay mga lasenggero at nagyoyosi. Maniwala kayo, ako lang ang matinong player.

Dalawang linggo bago nagumpisa ang liga kami ay nag eensayo na. Buong araw kami nasa basketball court. Hindi na kami pumapasok. Kami ay exempted. Ganyan kabulok ang eskwela namin, ang eskwela ng mga rejects at kick out. Mga adik, magnanakaw, bakla, lasenggero. Kahit babae mga kick out ng ibang eskwelahan. Mga pokpok putanginang yan 14 years old pa lang laspag na. May isang pokpok nga sa eskwela namin legendary ang kanyang kapokpokan. Pinilahan siya ng isang buong basketball team ng rival school. Totoo ito!

Anyway, back to the story.

Ngayon na may team na kami na puro mga siraulo at mga adik, kailangan naman namin ng coach. At dito nagiging palpak ang sistema sa Pilipinas. Ang pagpili ng coach sa high school level, maging sa baranggay level ay katawa-tawa. Kinuha naming coach, sa rekomendasyon ng isang ponsyo pilato sa team namin, na pinakamayaman at maimpluwensya ay walang iba kung hindi ang tropa niya. Ang tropa niya na ito ay kilala sa lugar namin dahil naglaro din siya sa nakaraang inter-school tournament. College na siya noon at nagaaral sa UST kung saan siya bangkusay ng UST Team B. Bansot siya - maigsi ang biyas. May alam ba sa basketball? Ang maikling sagot - WALA.

Nakita niya titi ni June Mar Fajardo kracken sa laki.

Putanginang gagong coach yan putanginang tuwing naaalala ko naglalaway ako at nagdidilim ang paningin ko parang bubula ang bunganga ko. Dalawang linggo kaming nagtraining. Jogging sa umaga, calisthenics at laro-laro. Tanginang yan. Pag may dumating na mga dayo, lalabanan pero hindi niya palalaruin ang team niya. Siya, ang coach, ang maglalaro kasama ang ibang mga tropa niya na hindi kasali sa school team. Kami manonood lang. Ano natutunan namin? Wala. Kaya binangga ko siya, nireklamo ko sa prinsipal. Putanginang yan kamag-anak pala siya ng prinsipal namin kaya ako ang natalo. Ginawa akong bangkusay. Ang pangalan ko ngayon ay kilalang bangkusay at banban. Hanggang ngayon maaalala nila na ako yung magaling sa inter-baranggay pero bangkusay sa inter-school. Maluha-luha ako nakaupo sa bench katabi ng nagtitinda ng sago at gulaman. Mangiyak-ngiyak ako pag nilalapitan ako ng mga kaibigan ko at mga well wishers - "Ok lang yan pare, makakalaro ka rin." Putanginang coach yan na hanggang yabang lang.

Naeliminate kami at ang tinalo lang naming team ay isang school na humuhugot ng mga janitor. Tanginang yan parang mga robot kung kumilos at mga bwakaw pa. May mga bigote na, tanginang high school pa lang may mga anak na. Sayang lang at non-bearing game na yun dahil eliminated na rin kami. Nakapaglaro ako dahil yung gagong coach namin nahuli ng dating, kaya pinasok ako sa starting line up ng assistant coach na si Allan. Malaki ang utang na loob ko sa kanya. Huli kong balita kay Allan, pumanaw na daw siya dahil sa sakit na cancer. Kung nasaan ka man, maraming salamat. Sana ay nahanap mo na sa langit yung naputol mong braso para maging kananete ka na ulit.

Sarap maging Pinoy. Yeah!

Palpak na sistema na pagpili ng coach sa Pilipinas. Palpak na sistema. Mahilig nga tayo sa basketball, pero sistemang bulok naman. Hindi lang sa basketball nangyayari ito. Makikita mo rin ito sa ibang sports sa Pinas - Football, badminton, volleyball, swimming etc. May coach na walang alam at experience pero naging coach. Tingnan mo history ng mga coach ng PBA - Dante Silverio, Nat Canson, Tony Vasquez, Cesar Jota, Yeng Guiao at Ryan Gregorio. Mga hindi nagbasketball pero naging coach dahil sa lakas ng kanilang connection. Maglalabas ako ng artikulo sa ibang araw tungkol sa mga putanginang ito.

Naalala ko lang ang naranasan ko sa paglalaro ng basketball sa varsity level. Hindi ito kasing taas ng level ng basketball sa FIBA Asia pero ang passion at puso ay iisa lang. Parehong sakit ang nararamdaman sa pagkabigo, at galak sa pagwawagi. Natutuwa ako sa narating ng Pilipinas sa tournament na ito. Ok maging mali sa pustahan,  pero gaya ng nasabi ko sa taas... win-win ito para sa akin. Natalo nga ako sa pusta, pero panalo pa rin kahit papaano. Sana magtuloy-tuloy sila at talunin ang Iran para mas masarap. Pero kahit matalo, ok lang. Na-exceed ng Pilipinas ang expectations ko.

Mabuhay ang Pilipinas!

Bago ako lumayas, gusto ko lang ibahagi sa inyo ang isang magandang poem. Ito ay alay ko para sa inyo, mga mahal kong kababayan.

Minsan may isang panahon
Minsan may isang tao
Minsan may isang panahon para sa isang tao.

Sasagutin ko rin ang ilang mga tanong sa akin ng aking mga taga-subaybay...


Dapat na ba nating kalimutan ang ibang sports dahil nanalo tayo sa basketball? 

Hindi. Kailangan balanse pa rin ang attention natin. Hindi lang sa basketball lumalahok ang Pilipinas. May sumasali din sa tae kwan do, swimming, tennis, athletics at football. Bigyan din sila ng suporta at pondo.

Height is not might? 

Kung wala si Douthit, walang mararating ang Pilipinas. Team effort ang pinakita nila kagabi laban sa Korea at nanalo sila ng wala si Douthit. Pero hindi aabot sa semis ang Pinas kung hindi dahil sa sakripisyo ni Douthit. Sa mga unang laban ng Pilipinas kung hindi makapukol sa tres, kay Douthit binibigay ang bola para kumuha ng puntos sa ilalim. Height is might sa basketball. Pag retire ni Douthit, maghahanap ulit ng naturalised 7 footer ang Pilipinas. At dapat lang natin gawin yan para maging competitive sa basketball.

Bakit hindi dapat tawaging Gilas ang Pilipinas? 

Dahil ang pangalan ng bansa natin ang Pilipinas. Hindi Gilas, hindi rin Gilas Pilipinas. Nabuburat ako sa mga bobong tanga na naghahawak ng placard na may nakasulat na GILAS. Hindi basketball club ang naglalaro. Ito ang bansa mo. Hindi Gilas ang pangalan ng bansa natin, hindi tayo Gilasians. Pilipinas ito, at Pilipino tayo. Putanginang Manay Pangilinan ito eh. Salamat na nga sa pondo, pero hindi mo mabibili ang bansa namin. Smart Gilas kayo pag Jones Cup, invitational tournaments etc. Pero pag FIBA sanctioned events, Pilipinas ang dalhin na pangalan. Ang Saudi ay hindi lumalahok as Mustafa Sadiq Pork Halal, at ang China ay hindi Ching Chong Fuck Condoms. Dapat alam niyo ang difference.

Powerhouse na ba ang Pilipinas sa Asia?

Hindi. Ang powerhouse teams ay consistently nanalo or nakakaabot sa finals ng high level tournaments tulad nito. Hindi counted ang Jones Cup. Dark horse pwede pa. Kung consistent tayo na ipapanalo mga malalaking tournaments, only then will we be considered a powerhouse.